บทที่ 104

หลังจากที่เข้าไปภายในร้านหม้อไฟแล้ว เธอก็สั่งหม้อไฟที่เผ็ดที่สุดและสั่งเครื่องในจำพวกผ้าขี้ริ้ว เนื้อแกะ และเนื้อวัว...

เมื่ออาหารมาเสิร์ฟ เธอคีบเครื่องในอย่างผ้าขี้ริ้วขึ้นมาหนึ่งชิ้น แล้วแกว่งเนื้อลงในหม้อครู่หนึ่งใช้เวลาไม่นานเธอก็คีบมันเข้าปาก

อร่อยมาก หอมมาก!

ท่าทางของฌอนแสดงออกถึงความไม่พอใจเท่าที่ควร เธอสนใจอยู่แต่กับอาหารของเธอ และไม่สนใจเขาเลย

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอคงจะสั่งแต่เมนูที่เขาชอบแล้วแนะนำวิธีรับประทานให้อร่อยกับเขา

ทว่าในตอนนี้ เธอไม่ได้สนใจเขาอีกแล้ว ราวกับว่าเขาไม่ได้อยู่ในสายตาของเธออีกต่อไป

จู่ ๆ เขาก็รู้สึกอึดออัดตันใจและสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ทำให้ผมชิ้นหนึ่ง”

“คุณไม่มีมือหรือไง? ถ้าคุณอยากกินคุณก็ทำเองสิคะ” แคทเธอรีนไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

ขมับของชายหนุ่มเต้นตุบ ๆ ทว่าเขาไม่มีทางเลือกนอกจากหยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วเรียนรู้วิธีการปรุงเนื้อให้สุก

หลังจากที่ได้กัดเข้าไป ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาก็เปลี่ยนกับเป็นสีแดงจากความเผ็ดร้อน และก็ถามออกมา “คุณสั่งหม้อไฟแบบไหนมาเนี่ย?”

“แบบเผ็ดที่สุดค่ะ”

ฌอนยิ้มออกมาด้วยความเย็นชา “คุณพยายามจะแกล้งผมจริง ๆ ด้วย”

แคทเธอรีนขมวดคิ้วและมองไปที่เขา ใบหน้าของเธอแดงเห่อจากความร้อน “ฉันเปล่า ฉันชอบทานอาหารเผ็ด ๆ อยู่แล้ว แต่เพื่อให้คุณทานได้ ฉันจึงไม่ใส่พริกลงไปในอาหารที่ฉันปรุง ตอนนี้ฉันแค่อยากทานอะไรที่ฉันชอบทาน ฉันจะไม่เสียสละเพื่อใครอีกแล้ว เข้าใจไหมคะ?”

ฌอนรู้สึกขัดแย้ง เธอชอบทานอาหารรสเผ็ดอย่างนั้นเหรอ?

ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดว่าเธอทานอาหารรสชาติเดียวกับเขา

อย่างไรก็ตาม ท่าทางของเธอทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ และคำพูดของเขาก็เย็นชาเหมือนอย่างเคย “รู้เอาไว้ว่าผมไม่เคยขอให้คุณมาเสียสละเพื่อผม คุณทำมันเอง”

ความหมายโดยนัยคือ เธอสมควรกับมันและได้รับในสิ่งที่เธอทำลงไป

แคทเธอรีนเข้าใจและไม่โทษเขา ถ้าเธอต้องโทษใครสักคน เธอคงจะโทษความโง่ของตัวเองที่เข้าใจเขาผิดเป็นอีกคน

เธอก้มหน้าลงแล้วเริ่มทานต่อ