บทที่ 1042

มันก็เข้าใจได้ที่คนเราจะลืมกันเรื่องสองเรื่อง แต่มันแปลกจริง ๆ ที่ฌอนลืมหมดทุกข้อพิสูจน์ที่ว่าเขาเคยมีใจกับแคทเธอรีน

เขานึกภาพไม่ออกเลยว่าครั้งหนึ่งเขาเกือบตายเพราะพยายามจะช่วยเธอ

เขาถึงกับไปกินหม้อไฟกับเธอและปวดท้องด้วย

เขาไม่มีทางกินหม้อไฟเด็ดขาด

แคทเธอรีนพิเศษสําหรับเขามากเพียงใด?

เขาอยากได้คำตอบเร็ว ๆ แต่ว่าจู่ ๆ เขาก็เกิดกลัวขึ้นมา

เขากลัวว่าแคทเธอรีนกับเขาจะเคยรักกันอย่างสุดซึ้ง แต่เมื่อความทรงจําของเขาถูกดัดแปลงต่อมาเขาจึงทอดทิ้งเธอและทําร้ายลูก ๆ ของพวกเขา

เขากลัวว่าเขาได้ทําร้ายเธอลึกล้ำยิ่งกว่าที่เขาคิด

เขานั่งอยู่ในรถราวครึ่งชั่วโมงก่อนจะไปหาป้าลินดาในที่สุด

หลังจากป้าลินดารับสายของเขา เธอก็รีบเดินออกไปพร้อมหนังสือเล่มเล็กเก่า ๆ เล่มหนึ่งในมือ เมื่อเธอเห็นฌอน เธอร้องเรียกอย่างลังเลว่า “คุณชายใหญ่ฮิลล์...”

“ป้าลินดา ป้ายังจําผมได้ด้วย” ฌอนมองป้าลินดาและพบว่าเขาก็ยังคงจําเธอได้อยู่

“แน่นอนป้าจำได้สิ ป้าเป็นพี่เลี้ยงของคุณมาตั้งหลายปีแล้ว แต่ว่าป้าประทับใจคุณโจนส์กับคุณมากที่สุด...” จู่ ๆ เธอก็หยุดอย่างรู้สึกผิดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “ป้าเอ่อ... ทําให้คุณขุ่นเคืองด้วยการพูดถึงภรรยาเก่าของคุณหรือเปล่าคะเนี่ย?”

"ไม่ครับ" ฌอนพยายามจะไม่รับรู้ความเจ็บปวดในใจของเขา

ป้าลินดาถามอย่างกังวลว่า “จู่ ๆ คุณอยากเจอป้าด้วยเรื่องอะไรคะ?”

“ผมล้มป่วยเมื่อสองสามปีก่อนและสูญเสียความทรงจําในอดีตชีวิตของผมในเมลเบิร์นมากมายหลายเรื่อง ผมจึงอยากมาถามคุณป้าเรื่องนั้นน่ะครับ” ฌอนหาข้อแก้ตัวว่า "ป้าช่วยบอกผมเรื่องที่เกี่ยวกับแคทเธอรีนกับผมบ้างได้ไหมครับ?"

ป้าลินดาดูตกใจและเป็นห่วงเป็นใยเมื่อเธอได้ยินดังนั้น “ป้าเข้าใจแล้วค่ะ อันที่จริงป้าก็ไม่แน่ใจนักเกี่ยวกับข้อมูลเฉพาะระหว่างคุณโจนส์กับคุณ ป้าเป็นแค่พี่เลี้ยงดังนั้นป้าจึงพูดได้เฉพาะสิ่งที่ป้ามักเห็นบ่อย ๆ เท่านั้นนะคะ ยังไงก็ตามคุณโจนส์กับคุณเป็นเหมือนคู่รักที่ไม่ลงรอยกัน เมื่อคุณสองคนกลับมาคืนดีกัน คุณก็เข้ากันได้ดีใจหาย แต่พอโมโหเข้าคุณสองคนมักจะทะเลาะถกเถียงและงอนต่างคนต่างอยู่อย่างเงียบ ๆ”