บทที่ 1044

“มันก็แค่ความล้มเหลว ด้วยความสามารถของนายไม่ว่าในด้านกฎหมายหรือด้านการเงิน ไม่มีปัญหาเลยหากนายจะกลับมาที่เมลเบิร์นและกลายเป็นคนสําคัญ”

"ไม่ใช่อย่างนั้น" ฌอนเปิดเบียร์ขวดหนึ่งแล้วดื่มอั้ก ๆ ดวงตาของเขาแดงขึ้นอีกครั้ง

เชสตกใจ "เกิดอะไรขึ้นกับนาย?"

เขารู้จักฌอนมานานกว่าสิบปีแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นฌอนร้องไห้ เชสทำท่าราวกับว่าเห็นผี

“นายไม่เข้าใจหรอก ฉันสูญเสียสิ่งสําคัญที่สุดในชีวิตฉันไป” ฌอนเงยหน้าขึ้นและพูดอย่างขมขื่นว่า “เชส

นายช่วยบอกฉันมาเกี่ยวกับอดีตของฉันกับแคทเธอรีนได้ไหม? ฉันอยากรู้ว่าเราพบกัน ใกล้ชิดกันและตกหลุมรักกันได้อย่างไร”

“ได้สิ เมื่อสามปีที่แล้วนายเพิ่งมาที่เมลเบิร์น...” ถึงแม้ว่าเชสจะสับสนว่าทําไมจู่ ๆ ฌอนถึงอยากจะได้ยินเกี่ยวกับแคทเธอรีนขึ้นมา ทว่าเขาก็ยังคงเล่าต่อ

เขาเล่าไปจนฌอนผล็อยหลับไปด้วยความเมา

เขาไม่รู้จะทำยังไงจึงโทรหาร็อดนีย์ “พวกนายยังเป็นพี่เป็นน้องกันอยู่ไหม? พวกนายควรไปไหนมา

ไหนกับฌอนให้มากกว่านี้นับแต่เกิดเรื่องใหญ่แบบนั้นกับเขา ฟังนะ ตอนนี้เขาอยู่ในเมลเบิร์นนี่เพื่อดื่มปลดปล่อยความเศร้าของเขา”

"ฌอนอยู่ในเมลเบิร์นเหรอ?" ร็อดนีย์เริ่มอารมณ์เสีย เขาเพิ่งรู้เมื่อเช้าว่าโทมัสยุยงให้คุณชายเคลลี่ซ้อมฌอน ตอนนี้เขากําลังมองหาโทมัสไปทั่วแคนเบอร์รา

"ใช่" เชสถอนหายใจ “ร็อดนีย์ ฉันเข้าใจว่านายทะเลาะกับฌอนเพราะซาร่า แต่นายรู้จักกันมานานกว่าสิบปีแล้วนะ พวกนายอยู่เคียงข้างกันเสมอในยามที่พวกนายคนใดคนหนึ่งมีปัญหาไม่ใช่เหรอ? นายไม่เคยเกิดเรื่องแบบนั้นมาก่อนหรือไง?”

“เชส นายก็รู้ฉันเป็นคนยังไง? ใช่ ฉันคิดว่าฌอนเคยเลือดเย็นมากมาก่อน แต่หลังจากเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงบางอย่างขึ้นกับเขา ฉันยังแยกแยะความร้ายแรงของเรื่องนี้ได้อยู่ ฉันไม่ใช่เพื่อนกินที่พึ่งพาไม่ได้หรอกน่า”

“โอเค ดีแล้วที่นายคิดแบบนั้น”