บทที่ 1045

“ไม่ต้องขอโทษหรอกครับผมไม่ได้โกรธคุณ ผมแค่ไม่เข้าใจคนอย่างโทมัส” ร็อดนีย์กัดฟันกรอด “ซาร่าคุณติดต่อเขาได้ไหม? ผมต้องการสั่งสอนเขา คุณจะช่วยผมไหม?”

“อย่าพูดอย่างนั้นสิคะเขาสมควรจะได้รับการสั่งสอนซะบ้าง ฉันจะโทรหาเขาและพยายามหาคําตอบมา แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาจะรับสายไหมนะคะ”

ซาร่าพบหมายเลขของโทมัสและโทรออกทว่าไม่มีใครรับสาย เธอกัดฟันและพูดว่า “เขาไม่ยอมรับสายฉันด้วยซ้ำ โอ้ตายละ นี่ฌอน…เป็นยังไงบ้างคะ? ถึงยังไงเราก็รู้จักกันมานานกว่าสิบปีแล้ว มัน... เป็นไปไม่ได้ที่ฉันจะไม่เป็นห่วงเขา”

“โอ้ เขาไปเมลเบิร์นน่ะ” ร็อดนีย์ถอนหายใจ “ผมไม่รู้ว่าทําไมจู่ ๆ เขาถึงไปอยู่ในเมลเบิร์น เขายังไปดื่มกับ

เชสด้วย”

เมลเบิร์น...

คํานี้ทําให้ซาร่าถึงกับใจหายแว้บ

เธอจําได้ว่าฌอนและแคทเธอรีนพบกันที่เมลเบิร์น หรือว่าเขาสงสัยอะไรบางอย่างอยู่?

“ซาร่า...” เสียงของร็อดนีย์ดึงเธอออกจากภวังค์ความคิดของเธอ “ผมเห็นรถสปอร์ตคันใหม่ข้างนอกนั่น คุณเปลี่ยนรถเหรอ?”

“ใช่ค่ะ...” ด้วยเกรงว่าเขาจะเข้าใจผิดไปว่าเธอหน้าเงินซาร่าจึงรีบอธิบายว่า “ฉันไม่ต้องการรถคันเก่าอีกต่อไปแล้วฉันต้องการกําจัดความทรงจําต่าง ๆ ในอดีตให้หมดสิ้นไปค่ะ”

“โอ้ ซาร่าคือแบบนี้... ตอนคุณสองคนเลิกกัน เขาให้เงินคุณ 1 แสนล้านดอลลาร์ ตอนนี้ฌอนค่อนข้างน่าเห็นใจและฮิลล์ คอร์ปอเรชั่นต้องการเงินอย่างเร่งด่วน คุณช่วย... คืนเงินให้เขาก่อนได้ไหมล่ะครับ?” ร็อดนีย์รวบรวมความกล้าพูดออกมาจนได้

ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นเขาคงจะไม่พูดมันออกมาหรอก ทว่าสําหรับเขาซาร่าเป็นคนที่ให้ความสําคัญกับมิตรภาพมากกว่าเงินทอง ดังนั้นเขาจึงรู้สึกว่าเธอจะต้องเห็นด้วยเป็นแน่

ยิ่งกว่านั้นค่าธรรมเนียมการแยกทางกันของฌอนนั้นก้อนมหึมาจริง ๆ ไม่มีผู้ชายคนไหนในโลกที่จะให้เงินมากมายขนาดนี้กับแฟนเก่าของเขาที่ไม่ได้แต่งงานกัน