บทที่ 1048

“แคมโปส คอร์ปอเรชั่นอยู่เหนือแลนเดลล์แต่กระนั้นพวกเขาก็ยังไม่พอใจอีก” ฌอนเปิดปากซะทีและเอ่ยอย่างเย็นชาว่า "โลภเหลือเกิน"

“ตอนนี้พวกเขาได้กลายมาเป็นบริษัทชั้นนําในออสเตรเลียแล้ว เป็นไปได้ว่าพวกเขาต้องการขยายอาณาเขตของตนในระดับสากล” เฮดลียเห็นด้วยกับเขา

ทันใดนั้นฌอนก็เงียบ แต่ดวงตาที่ดูหมิ่นเหยียดหยามของเขาจ้องไปที่เฮดลีย์

“เอ่อ คุณชายฮิลล์ผมพูดอะไรผิดไปหรือเปล่าครับ?” เขาจ้องจนเฮดลีย์รู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา

“เฮดลีย์นายเป็นผู้ช่วยที่เก่งกาจสามารถของฉัน ไม่ว่าฉันไปที่ไหนนายก็ตามติดตลอด นายควรรู้จักฉันดีกว่าใคร” แววตาที่เย็นชาและฆ่าคนได้ฉายไปทั่วดวงตาคู่ลึกของฌอน “นายไม่สังเกตเห็นกิริยาท่าทางของฉันที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันเมื่อสามปีก่อนเหรอไง?”

ดวงตาขอเฮดลีย์สั่นระริก

ฌอนจับการแสดงออกทางดวงตาของเขา

“อะไร...อะไรเปลี่ยนแปลงเหรอครับ? คุณชายใหญ่คุณไม่ได้เป็นแบบนี้มาตลอดหรอกเหรอครับ?” เฮดลีย์คุมสติได้อย่างรวดเร็วและตอบไป

“เฮดลีย์ฉันยังเชื่อนายได้ไหมนี่?” ฌอนลุกขึ้นยืน “ความสัมพันธ์ระหว่างเราเพียงหนึ่งเดียวคือนายจ้างและลูกจ้าง ในช่วงเวลานี้ บรรดาผู้บริหารของฮิลล์ คอร์ปอเรชั่นและแม้แต่คนในแผนกเลขานุการก็ยังลาออกและจากไปทีละคน แล้วนายล่ะ? นายเคยคิดที่จะจากไปบ้างไหม?”

เฮดลีย์ตกใจกับคําพูดของเขา แต่เขาส่ายหัว “คุณชายใหญ่ครับ ผมพบคุณเมื่ออายุราว ๆ 14 ปี อย่างที่คุณทราบ ในตอนนั้นพ่อของผมได้แต่งงานใหม่หลังจากที่แม่ของผมเสียชีวิตไปและไม่สนใจผมเลย เขาไม่ได้จ่ายค่าเล่าเรียนของผมด้วยซ้ำ ผมมีเรื่องชกต่อยทุกวันและเป็นคนที่ไม่มีอนาคต การมาปรากฏตัวของคุณนั่นเองที่ช่วยผมเอาไว้

“คุณจ่ายค่าเล่าเรียนของผมและส่งผมไปโรงเรียน นับแต่นั้นมาผมสาบานว่าจะติดตามคุณไปตลอดชีวิต หลังจากที่ผมเรียนจบ ผมไม่มีพรสวรรค์ด้านธุรกิจมากนัก แต่คุณเป็นคนสอนผมเองกับมือ ผมจะไม่มีวันลืมความเมตตานั้น ผมสาบานนะครับว่าผมจะติดตามคุณไปตลอดชีวิตที่เหลือของผม”

"ตลอดชีวิตที่เหลือของนายเหรอ?" ฌอนยิ้มเยาะเย้ยให้กับตัวเอง “จะเกิดอะไรขึ้นถ้าอนาคตของฉันมีแต่มืดมนลงไปทุกที?