บทที่ 1057

ดวงตาลุ่มลึกของเชสเตอร์หมองหม่น

หลังจากนั่งคุกเข่าลงข้างสุสานของพวกเขาอยู่พักใหญ่ ในที่สุดเขาก็ลุกขึ้นมาและตรงไปหาผู้ดูแลสุสานที่เชิงเขา

บุคคลผู้นั้นประหลาดใจที่ได้ยินว่ามีการขุดโกฐ “นั่นมันบ้ามาก ใครนะจะขโมยขี้เถ้าของร่างผู้อื่น”

ดวงตาของเชสเตอร์ฉายแววประหลาดใจ

ใช่ไม่มีใครบ้าพอจะขโมยขี้เถ้าหรอก

เว้นแต่คนผู้นั้นจะเป็นญาติหรือสมาชิกคนหนึ่งในครอบครัวที่ไม่ต้องการให้ผู้วายชนม์ฝังไว้ที่นี่

หรือบางทีคนผู้นั้นอาจรู้อยู่แล้วว่าโกฐที่ฝังอยู่ข้างบอริสไม่ใช่ของเจนนิเฟอร์

ไม่น่าจะใช่โทมัสหรือซาร่าด้วยว่าพวกเขาเป็นคนที่นำแต่ละโกฐมาวางไว้ที่นั่นตั้งแต่แรก ความเป็นไปได้อื่นอีกเพียงอย่างเดียวคือ...แชริตี้!

เธอยังไม่ตาย เธอกลับมาแล้ว

เชสเตอร์ดึงบุหรี่มวนหนึ่งออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วจุดบุหรี่ กลุ่มควันหมุนเป็นวงรอบคิ้วเรียวบางของเขา

“ผมขอถามคุณหน่อยครับ มีหญิงสาวสวยคนหนึ่งได้เข้ามาเยี่ยมเยียนในช่วงสองสามปีมานี้ไหมครับ?”

“ช่วงนี้ไม่ใช่เทศกาลก็ไม่มีใครมากันหรอก แล้วหญิงสาวสวยจะมาทำไมล่ะ?” ผู้ดูแลสุสานตรวจสอบจากคอมพิวเตอร์ให้ “หลุมต่าง ๆ ที่คุณบอกไม่มีรายละเอียดการติดต่อบันทึกไว้เลยครับ ถ้าคุณมาที่นี่เพื่อแสดงความเคารพพวกเขา คุณติดต่อครอบครัวของเธอได้ไหมครับ?”

เชสเตอร์ประหลาดใจ “ไม่มีรายละเอียดการติดต่อบันทึกไว้เลยเหรอครับ? ครอบครัวของสุสานนั้นมักจะมาเยี่ยมกันบ่อยอยู่นะครับ?”

“ผมไม่แน่ใจนะมักจะมีผู้คนมาเยี่ยมอย่างล้นหลามในเทศกาลวันฉลองพระวิญญาณเสมอ สิ่งเดียวที่ผมจําได้คือมีผู้หญิงสาวสวยคนหนึ่งที่ดูเหมือนเธอมาทุกปีเลยครับ” ผู้ดูแลสุสานพอจะนึกออกจึงบอกไป

"เธอหน้าตาแบบนี้ใช่ไหมครับ?" เชสเตอร์ค้นหารูปหมู่ของซาร่ากับพวกเขาในโทรศัพท์

"ไม่ใช่ครับ"