บทที่ 108

“เจ้าฟัดจ์กำลังจะคลอดเหรอคะ?”

“ในที่สุดคุณก็ยอมโทรกลับมาหาผมแล้วเหรอ?” น้ำเสียงของฌอนเย็นชา

“ฉันถามคุณอยู่นะคะ!” แคทเธอรีนรู้สึกกระวนกระวายใจ เธอดูแลเจ้าฟัดจ์มาตั้งนาน ดังนั้นเธอจึงเป็นห่วงแมว

“มันคลอดยาก”

“ถ้างั้นก็รีบพาเธอไปส่งที่โรงพยาบาลสิ!” แคทเธอรีนตะโกนด้วยความหงุดหงิด เขาทนให้ลูกแมวน่ารัก ๆ ทรมานได้อย่างไร?

“ตอนนี้เธอกำลังคลอดอยู่ ผมเลยเคลื่อนย้ายเธอไม่ได้ คุณมาเองจะดีกว่า เจ้าฟัดจ์คิดถึงคุณและต้องการกำลังใจของคุณตอนนี้ เผื่อว่าเกิดอะไรขึ้น คุณจะได้เห็นเธอเป็นครั้งสุดท้าย”

ฌอนไม่ได้พูดถึงเรื่องที่ว่าเขาโมโหแค่ไหนตอนที่เขาปวดท้องก่อนหน้านี้ แล้วเธอกลับทำแค่แนบเบอร์โทรศัพท์ติดต่อโรงพยาบาลมาให้กับเขา เธอเป็นห่วงแมวมากกว่าที่เป็นห่วงเขา

แคทเธอรีนตะคอกใส่เขา “อย่าพูดเรื่องไร้สาระแบบนั้น ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

“ช่วยรีบหน่อยแล้วกัน ผมกลัวว่าเธอจะทนได้ไม่นาน” ฌอนวางสายหลังจากที่พูดจบ

“ลัลลาลัลลา เคธี่ที่รักของฉัน ฉันแต่งตัวเสร็จแล้ว ไปกันเถอะ” เฟรยาเปลี่ยนเป็นเดรสสีแดงแล้วหมุนตัวออกมา “ฉันสวยไหมล่ะ?”

“เฟรยา ฉันขอโทษจริง ๆ นะ แต่ตอนนี้เจ้าฟัดจ์กำลังจะคลอดลูก ฉันต้องรีบไปแล้ว เรายกเลิกเรื่องออกไปเที่ยวคืนนี้ไปก่อนนะ” แคทเธอรีนทิ้งคำพูดของเธอเอาไว้สองสามคำแล้วรีบออกจากประตูไป

เฟรยา “... นี่เธอจะไปทำคลอดแมวอย่างนั้นเหรอ?”

ถึงอย่างนั้น สิ่งที่ตอบเธอกลับมามีเพียงเสียงปิดประตูเท่านั้น

น่าโมโหจริง ๆ!

ใช้เวลาตั้งนานกว่าเธอจะเลือกชุดนี้มาได้ แต่แคทเธอรีนทิ้งเธอเอาไว้ข้างหลังเพราะแมว

...

แคทเธอรีนรีบไปที่เจไดต์ เบย์

เมื่อเธอไปถึงหน้าประตู เธอจึงเพิ่งทราบว่ารหัสผ่านไม่ได้ถูกเปลี่ยน