บทที่ 119

หัวใจของเฟรยารู้สึกห่อเหี่ยว ความจริงคือตระกูลคลาร์กเป็นหนึ่งในตระกูลที่มีอิทธิพลเพียงไม่กี่ตระกูลในเมลเบิร์น เคธี่ทำให้ตระกูลคลาร์กต้องขุ่นเคือง

“งั้น… เราจะทำอะไรได้บ้าง?”

“ฉัน… ติดต่อน้าของฉันให้มาที่นี่แล้ว” สีหน้าของอีธานดูกังวลและสิ้นหวัง แม้ว่าเวสลลีย์จะเป็นคู่แข่งความรักของเขาในตอนนี้ ทว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากขอความช่วยเหลือจากเขาเพื่อช่วยเหลือแคทเธอรีน

“น้าของฉันเป็นคนกว้างขวาง เขาอาจจะมีทางออก”

“โอ้ ตกลง” เฟรยาเคยได้ยินจากแคทเธอรีนว่าเวสลีย์สนใจเธอ แน่นอนว่าอีธานจะต้องพึ่งพาน้าของเขาในเหตุการณ์ที่ร้ายแรงเช่นนี้

เมื่อเฟรยาจ้องมองไปที่อีธาน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรังเกียจมากขึ้นเรื่อย ๆ เธออดที่จะเยาะเย้ยเขาไม่ได้ “หลังจากที่นายโดนคู่หมั้นเขี่ยทิ้ง ในที่สุดนายก็รู้สักทีว่าใครที่ดีกับนายที่สุด นายไม่รู้สึกว่าแคทเธอรีนหน้าด้านอีกแล้วเหรอ ห้ะ?”

“ในตอนนั้นเป็นความผิดของฉันเอง ฉันตาบอด”

เฟรยาถอนหายใจรุนแรง “สภาพแวดล้อมในห้องคุมขังแย่มากจริง ๆ นับตั้งแต่เคธี่ถูกขังในคฤหานส์หลังเก่า เธอก็ได้รับความบอบช้ำจากสถานการณ์นั้น เราต้องพาเธอออกมาภายในคืนนี้ให้ได้”

อีธานรู้สึกตกใจ “เกิดอะไรขึ้นที่คฤหาสน์หลังเก่า? เธอได้รับการดูแลเรื่องอาหารและเครื่องดื่มเป็นอย่างดีไม่ใช่เหรอ?”

“เกิดอะไรผิดปกติกับนายหรือเปล่า? นี่นายไม่เห็นใบรับรองแพทย์ที่แชร์ทางออนไลน์บ้างเลยหรือไง? เธอถูกทารุนอย่างโหดเหี้ยมที่นั่น แล้วเธอก็เกือบตาย”

เฟรยามองไปที่อีธานราวกับว่าเขาเป็นผู้พิการทางสมอง

“เธอถูกขังอยู่ที่นั่นเป็นเวลาสามวัน หน้าต่างและประตูทุกบานถูกตอกตะปูปิดเอาไว้ แม้แต่แสงก็ส่องผ่านเข้าไปไม่ได้ ข้าวที่เธอได้กินก็ค้างแล้วเหม็นหืน เธอไม่มีผ้าห่มและเสื้อผ้ากันหนาว ไม่มีไฟฟ้าและน้ำ เธอไม่สามารถติดต่อกับใครภายนอกได้และเกือบตายอยู่ในคฤหาสน์ โชคดี… โชคดีนะที่เราสามารถช่วยชีวิตเธอเอาไว้ได้ ตอนที่พาเธอไปส่งที่โรงพยาบาล เธอเกือบจะตายแล้ว”

ร่างกายของอีธานสั่นเทาอย่างรุนแรง

เขาไปที่คฤหาสน์ตระกูลโจนส์เพื่อถามเรื่องนี้ ทว่านั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาถูกบอก

เมื่อเขานึกถึงใบหน้าของเจฟฟี่, แซลลี่ และรีเบคก้า เขาอดที่จะตัวสั่นไม่ได้

เขานึกไม่ออกว่าพวกเขาจะโหดร้ายมากแค่ไหนที่เจตนาฆ่าลูกสาวและน้องสาวสายเลือดเดียวกัน พวกเขาน่ากลัวจริง ๆ