บทที่ 128

“ก็ฉันเห็นว่าคุณกำลังทำงานอยู่ เลยไม่กล้ารบกวนนี่คะ”

ใบหน้าของแคทเธอรีนเต็มไปด้วยความลำบากใจ เมื่อได้ยินคำพูดที่เจือไปด้วยความโกรธเคืองของเขา แต่อย่างไรก็ตามเธอก็รู้ว่าทั้งหมดเป็นความผิดของเธอเอง

“ก็จริง คุณมารบกวนเวลาทำงานของผม” ฌอนยกมือขึ้นกอดอก ทำท่าราวกับว่าเขาหงุดหงิดและรำคาญที่ถูกรบกวน

เฮดลีย์ที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาตกใจ

‘คุณชาย คุณรอคอยเธอมาหลายวัน เลิกวางมาดสักทีเถอะ! หรือคุณอยากจะเป็นห่วงเธออีกครั้งเมื่อเธอเดินจากไป’

เพื่อทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดผ่อนคลายลง เขาจึงระบายยิ้มให้เธอ “คุณโจนส์ครับ นั่นเป็นของฝากของคุณฮิลล์หรือเปล่าครับ?”

“ค่ะ อืม จริง ๆ ก็ไม่ใช่ค่ะ ฉันทำอาหารมาให้เขา” เธอรีบหยิบกล่องอาหารกลางวันออกมาจากกระเป๋า

ฌอนเริ่มเล่นกับปากกาบนโต๊ะ ดวงตาของเขาฉายแววเยาะเย้ยออกมา “แต่ผมจำได้ว่ามีใครบางคนบอกผมอย่างมั่นอกมั่นใจว่า เธอจะไม่เอาใจผมอีกแล้ว เพราะฉะนั้นเธอจึงไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องทำอาหารให้ผม”

เธอกัดฟันแน่นหลังจากโดนประชดประชันขึ้นกะทันหัน “นี่คุณฮิลล์ ก็ตอนนั้นฉันไม่ทันคิดให้ดี...”

“คุณเคยเรียกผมว่าอะไร?” เขาถามขึ้นพลางวางปากกาลงบนโต๊ะ น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยการข่มขู่

สิ่งที่เธอได้ยินทำให้เธอรู้สึกแปลกใจ “ฌอนหรือคะ?”

เขาเผยยิ้มเย็นชาออกมาอีกครั้ง ทว่าก็ยังดูไม่ค่อยพอใจ

แคทเธอรีนพูดไม่ออก แน่นอนว่าเป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจถึงสิ่งที่อยู่ภายในใจของผู้ชายคนนี้

เฮดลีย์รู้สึกอยากจะกลอกตาจริง ๆ อีกคนก็มัวแต่วางท่า อีกคนก็รู้ตัวช้า เมื่อเฝ้าดูคนทั้งคู่พูดคุยกันทำให้เขารู้สึกอารมณ์เสีย “คุณโจนส์ครับ คุณเรียกเขาอย่างที่คุณเคยเรียกเมื่อก่อนได้เลยครับ”

“ฌอนนี่เหรอคะ?” ในที่สุดแคทเธอรีนก็นึกออก

ทว่าการกระทำของเวสลีย์ทำให้ฌอนรู้สึกโกรธ และส่งสายตาเย็นชาไปหาผู้ช่วยของเขา “ไม่มีงานมีการทำหรือไง? ออกไป”

“ขออภัยครับ” เฮดลีย์ก้มศีรษะของเขาลงก่อนจะรีบออกจากห้อง

“เขาไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อยนี่คะ” หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะปกป้องผู้ช่วยใจดีคนนั้น