บทที่ 147

ฌอนรู้สึกโกรธมาก เขาจึงโทรหาเธอทันที “แคทเธอรีน โจนส์ กลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! คุณต้องให้ผมเตือนความจำของคุณถึงเนื้อหาในสัญญาหรือเปล่า? คุณคิดว่าผมเป็นคนใจบุญสุนทาน และว่าความให้ฟรี ๆ เพียงเพราะเห็นแก่ความไม่ยุติธรรมอย่างนั้นเหรอ? หรือคุณคิดว่าฝีมือการทำอาหารของคุณมีมูลค่าถึงสองร้อยล้านดอลล่าร์?”

“แล้วนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกของคุณด้วย ทำไมคุณยังเสแสร้งต่อหน้าผมอีก?”

ทุกคำที่เขาพูดราวกับควักหัวใจของแคทเธอรีนออกมา ขณะที่เธอฟังอยู่ที่ปลายสาย

ในตอนแรกเธอรู้สึกเสียใจมาก ทว่าในตอนนี้ เธอเองก็รู้สึกโกรธขึ้นมาเหมือนกัน “คุณรู้ได้ยังไงว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกของฉัน?”

“อีธาน โลว์กับคุณ เริ่มคบกันตั้งแต่สมัยมัธยม แล้วนี่จะเป็นครั้งแรกของคุณได้ยังไง?” ฌอนไม่เชื่อว่าวัยรุ่นสมัยนี้จะรักษาความบริสุทธิ์เอาไว้ได้

“ฉันไม่เคยทำเรื่องแบบนั้นกับเขามาก่อน” แคทเธอรีนรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง “ฉันยังรักษาครั้งแรกของฉันเอาไว้อยู่ ไม่ว่าคุณจะเชื่อฉันหรือไม่ มันก็ขึ้นอยู่กับคุณ”

ฌอนนิ่งอึ้งไป หัวใจของเขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย “ผมจะให้เวลาคุณสิบนาที จะกลับมาที่นี่เดี๋ยวนี้ หรือจะรอรับผลที่ตามมา”

ณ อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ แคทเธอรีนยืนอยู่ข้างสระว่ายน้ำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับเข้าไปในวิลล่าในที่สุด

อย่างไรก็ตาม เธอก็เป็นหนี้ชีวิตเขา เธอไม่อยากเป็นคนเนรคุณคน

ฌอนยืนรอเธออยู่ที่ประตู แสงสลัวตกกระทบลงบนใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา

“ฉันขอโทษนะคะ ฉันไม่ตั้งใจ ฉันแค่รู้สึกกลัว...” แคทเธอรีนรีบเดินไปข้าง ๆ เขาแต่โดยดี และเอ่ยขอโทษเขา “ถ้าคุณยังต้องการอยู่ ฉันจะขึ้นห้องไปกับคุณค่ะ”

ฌอนกัดฟันแน่น “ทำไมผมถึงเห็นว่าคุณไม่รู้สึกกลัวเลย ตอนที่คุณยั่วผมเมื่อก่อน?”

“ก็ตอนนั้น... อาจจะเป็นเพราะฉันรักจนหน้ามืดตามัวค่ะ ฉันเลยตามตื๊อคุณโดยไม่คิดอะไรเลย!” แคทเธอรีนโกหก อยากจะร้องไห้ออกมา ทว่าไม่มีน้ำตาให้ไหล “หลังจากที่ถูกปฏิเสธ ฉันก็เลยกลัวและฝังใจ”

ฌอน “...”

ศักดิ์ศรีที่เขาเสียไปดูเหมือนจะค่อย ๆ ถูกเธอเรียกกลับมาช้า ๆ แล้วเขาก็ไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดดังเช่นก่อนหน้านี้อีกแล้ว

“ผมเข้าใจแล้ว ตอนนี้ผมจะยังไม่แตะต้องคุณ เข้ามาทานอาหารเถอะ”

เขาหันหลังกลับ แล้วเดินออกจากห้องนั่งเล่นด้วยสีหน้าเย็นชา

แคทเธอรีนตกใจ ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ แบบนี้