บทที่ 16

ทันใดนั้นเอง ฌอนส่งยิ้มให้พลางเลิกคิ้วขึ้น “คุณจะไปก็ได้ แต่พวกคุณต้องออกไปในแบบเดียวกันกับพวกเธอที่ถูกลากออกมาเมื่อสักครู่นี้”

แคทเธอรีนตกตะลึง ขณะที่สายตาของเธอจับจ้องไปที่ฌอน เธอตกอยู่ในภวังค์กับอารมณ์ที่หลากหลาย

เธอไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะเข้าข้างเธอ อย่างไรก็ตาม เธอทำอะไรไม่ได้นอกเสียจากลงความเห็นว่าเขานั้นค่อนข้างจะมีเสน่ห์

ในขณะเดียวกันนั้นเอง รีเบคก้าและผู้หญิงเหล่านั้นต่างไม่สามารถใจเย็นได้อีกต่อไป

เจเน็ตขู่ “คุณคิดว่าคุณเป็นใคร? คุณรู้หรือเปล่าว่าพวกเราเป็นใคร?”

ฌอนยังคงนิ่งพลางเหลือบมองไปที่เชส

เชสมองไปที่ด้านข้างที่กลุ่มของเด็กเสิร์ฟยืนอยู่ด้วยรอยยิ้ม “ผมควรจะโทรหาเจ้านายของคุณเป็นการส่วนตัวหรือเปล่า? คนที่แข็งแรงที่สุดที่ลากพวกเธอออกไปจะได้รับรางวัล”

ทุกคนในร้านอาหารต่างรู้จักตัวตนของเชส แม้แต่หัวหน้าพนักงานเสิร์ฟยังปฏิบัตกับเขาด้วยความสุภาพ

กลุ่มเด็กเสิร์ฟรีบวิ่งเข้ามาลากตัวรีเบคก้าและผู้หญิงอีกสองคนออกไป โดยที่เด็กเสิร์ฟคนหนึ่งทำกับเธอด้วยความโหดร้ายกว่าก่อนหน้านี้

ผู้หญิงทั้งสามคนที่แต่งตัวมาเป็นอย่างดี อย่างไรก็ตามเพียงไม่นานผมก็ของพวกเธอก็ยุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิงขณะที่รองเท้าของพวกเธอหล่นลงกับพื้นเมื่อถูกลากออกไป แม้แต่ชุดเดรสตัวยาวของรีเบคก้ายังขาดหลังจากที่เกี่ยวกับแปลงดอกไม้

แคทเธอรีนและเฟรยามองสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยอาการอ้าปากค้าง

ผู้จัดการลอเรนซ์คุกเข่าต่อหน้าพวกเธอทั้งสองคนพลางขอร้อง “ตอนนี้ผมไม่มีทางออกแล้ว คุณโจนส์ และคุณลินช์ มันเป็นความสะเพร่าของผมเอง ผมหวังว่าพวกคุณทั้งสองคนจะมีความเมตตาพอที่จะให้อภัยผม อย่าไล่ผมออกจากตำเเหน่งเลย”

แคทเธอรีนลอบมองไปที่ฌอน เมื่อตระหนักได้ว่าเขาไม่ได้ปริปากพูดอะไรออกมา จากนั้นเธอจึงพูดขึ้น “เราโชคดีที่ได้พบกับคุณชายแฮริสันที่นี่ ไม่อย่างนั้นพวกเราคงจะเป็นคนที่ถูกลากออกไป เพราะเรื่องนี้ ฉันคงจะไม่ให้อภัยคุณและจะรายงานเรื่องนี้กับเจ้านายของคุณด้วยตัวเอง”

เชสพูดขึ้นพร้อมด้วยรอยยิ้ม “คุณไม่จำเป็นต้องจัดการเองหรอกครับ ผมจะโทรหาเจ้านายของพวกเขาในทันทีและให้เขาไสหัวออกไป”

ผู้จัดการลอเรนซ์ทรุดลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวด

เฟรยารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งกับเรื่องที่เกิดขึ้น เธอบังเอิญเห็นแคทเธอรีนกำลังยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ ฌอนโดยปราศจากซึ่งคำพูด ในทันใดนั้นเองก็นึกขึ้นได้ เธอควรจะผลักเพื่อนสนิทของเธออย่างแรง

ด้วยการถูกผลักอย่างแรง แคทเธอรีนที่เคยอยู่ห่าง ๆ เธอถลาไปข้างหน้า และเพียงไม่นานเธอก็ตกอยู่ในอ้อมแขนของฌอน

เธอไม่เคยได้ใกล้ชิดกับเขาแบบนี้ จากนั้นจมูกของเธอก็ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ

สมองของเธอว่างเปล่าขึ้นมาในทันที เธอคิดไม่ถึงว่าผู้ชายจะมีกลิ่นหอมชวนหลงใหลเช่นนี้ มันช่างขัดกับออร่าของเขาโดยสิ้นเชิง

แคทเธอรีนรู้สึกว่าฌอนกำลังกวาดสายตามองเธออยู่ เมื่อได้สติ เธอจึงรีบออกจากอ้อมแขนของเขา “ฉันขอโทษค่ะ มันเป็นอุบัติเหตุ”

“ไม่ต้องอธิบาย มันไม่ใช่ครั้งแรกที่คุณทำแบบนี้” ฌอนตอบอย่างรู้ทัน

แคทเธอรีนพูดอะไรไม่ออก

เธอเคยทำแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?

ทำไมเธอถึงจำไม่ได้?

ด้วยความโกรธที่ถูกกล่าวหา เธอจึงหันไปมองคนที่ทำ เธอสังเกตเห็นว่าเฟรยาและเชสจ้องมองมาที่เธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เชสกระแอมขึ้นเบา ๆ “คงจะเป็นโชคชะตาที่ทำให้เราได้พบกันครับ ทานข้าวด้วยกันไหมครับ?”

ดวงตาของเฟรยาเป็นประกาย “ได้สิคะ ฉันอยากจะดื่มอวยพรให้กับคุณ เพื่อขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ”

“ไปกันเถอะ”

ขณะที่เฟรยาและเชสกำลังพูดคุยกัน พวกเขาจึงเขาไปในร้านอาหารก่อน

แคทเธอรีนรู้สึกประหลาดใจ เฟรยากล้าทำแบบนั้นได้โดยไม่ถามความคิดเห็นของแคทเธอรีนได้อย่างไร?