บทที่ 161

“ฉันมีเงื้อมมือของซาตานหรือไง?” ใบหน้าของฌอนเคร่งขรึม

“อะแฮ่ม ฉันคงพูดผิด” เชสตบปากของตัวเองเบา ๆ “ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ฮัดสันกล้าดียังไงทำให้นายได้รับบาดเจ็บโดยไม่มีคำอธิบาย?! ฉันจะไปทำให้โครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ของพวกเขาวุ่นวายแน่นอน”

“ผมได้ยินมาว่าบริษัทฮัดสันได้เปลี่ยนจากธุรกิจขนาดเล็กขึ้นสู่หนึ่งใน 500 องค์กรชั้นนำระดับโลกได้ภายในเวลาสิบปี บริษัทนี้ทำได้ดีตลอดหลายปีที่ผ่านมา เพราะมีผู้มีอิทธิพลคอยหนุนหลัง” เฮดลีย์พูดขึ้นในทันที “ผู้มีอิทธิพลจากแคนเบอร์ร่า”

คำบอกเล่านี้ทำให้เชสรู้สึกตกใจ ฌอนกัดริมฝีปากบางของเขา “ใช่ เขาพูดถูก เฮดลีย์ ไปสืบดูซิว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้เป็นอุบัติเหตุ หรือความผิดพลาดของคน”

แคทเธอรีนอึ้งไปชั่วขณะ “อาจจะเป็นอุบัติเหตุก็ได้นะคะ เพราะฉันไม่ได้มีความบาดหมางกับใครในบริษัทฮัดสัน นอกจากตระกูลโจนส์ เจเน็ต และซินดี้แล้ว ฉันไม่คิดว่าตัวเองไปสร้างความไม่พอใจให้กับใครในเมลเบิร์นอีกนะคะ”

“...”

มุมปากของเชสยกขึ้น “พี่สะใภ้ คุณทำให้คนอื่นไม่พอใจไม่เยอะนักเหรอ?”

จำนวนผู้คนที่เธอสร้างความไม่พอใจให้ ยังน้อยกว่าเชสผู้ซึ่งมีอิทธิพล

แคทเธอรีนรู้สึกอึดอัดใจ

ฌอนชำเลืองมองไปที่เธอและพูดขึ้นอย่างวางมาด “ไม่ใช่ปัญหา ตราบใดที่คุณยังอยู่ภายใต้การคุ้มครองดูแลจากผม ผมจะปกป้องคุณ แม้ว่าคุณจะทำให้ทุกคนในเมลเบิร์นไม่พอใจก็ตาม”

แม้ว่าแคทเธอรีนจะรู้สึกว่ามันเป็นการอวดดีจนเกินไปที่เขาพูดแบบนี้ ทว่าลึก ๆ เธอกลับรู้สึกซาบซึ้งอยู่เล็กน้อย

หญิงสาวมองเขาด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ โดยไม่รู้จะพูดอะไรออกมา

เฮดลีย์และเชสเองก็พูดไม่ออกเหมือนกัน

ในฐานะคนโสด พวกเขารู้สึกว่าพวกเขาเป็นส่วนเกิน

“อะแฮ่ม อะแฮ่ม เฮดลีย์ เราไปกันดีกว่า” เชสกระแอมออกมาขณะที่เขากำมือ “เพราะฌอนได้รับบาดเจ็บตอนที่ช่วยเคธี่เอาไว้ เคธี่ต้องเป็นคนดูแลฌอน ผมพูดถูกไหมเคธี่?”

“ค่ะ ค่ะ ฉันจะดูแลเขา” แคทเธอรีนพยักหน้ารับเร็ว ๆ

ทันทีที่เฮดลีย์และเชสกลับไป เธอก็รู้สึกว่ามันไม่สะดวกสำหรับผู้หญิงอย่างเธอที่จะดูแลฌอน