บทที่ 167

“ค่ะ ฉันโชคดีที่ได้พบคุณ คุณเป็นดวงดาวนำโชคของฉันเลยนะคะ เป็นผู้ช่วยชีวิตของฉัน” แคทเธอรีนรู้สึกไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับคนป่วย

ทันทีที่เธอพูดจบ เวสลีย์ก็ส่งข้อความวอทส์แอปมาหาเธอ [ผมได้ยินจากโจเซฟว่ามีเรื่องเกิดขึ้นกับคุณตอนที่คุณไปทำงาน คุณเป็นอะไรหรือเปล่า? ให้ผมไปเยี่ยมคุณได้ไหม? ผมรู้สึกเป็นห่วง]

แคทเธอรีนถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง ความจริงแล้วเวสลีย์เอาใจใส่เธอค่อนข้างดี

เสียดายที่เธอไม่จำเป็นต้องแก้แค้นอีธานอีกแล้ว เช่นเดียวกับที่เธอไม่ต้องแต่งงานกับน้าของเขาอีกเหมือนกัน

เธอตอบกลับ [ขอบคุณสำหรับความห่วงใยของคุณนะคะ ดิฉันสบายดีค่ะ ความคืบหน้าของการปรับปรุงก่อสร้างวิลล่าจะไม่ได้รับผลกระทบค่ะ]

เวสลีย์ : [โครงการวิลล่าไม่ได้เร่งรีบครับ ความปลอดภัยของคุณสำคัญที่สุด]

“คุณกำลังแชทคุยกับใครอยู่?” ฌอนถามด้วยท่าทางบึ้งตึง

“เฟรยาค่ะ” แคทเธอรีนวางโทรศัพท์ของเธอลงทันที เวลาเธอโกหก เธอจะต้องไม่หน้าแดงหรือหัวใจเต้นแรง

“ผมคิดว่าคุณกำลังคุยกับเวสลีย์ อีธาน และใครอีกหลาย ๆ คน คุณอย่าให้ผมรู้จะดีกว่าว่า คุณติดต่อกับพวกเขาผ่านวอทส์แอป” ฌอนเตือน

“... คุณแค่คิดมากไปเอง”

แคทเธอรีนรู้สึกตกใจ อดสงสัยไม่ได้ว่าเขามีสายตาเอ็กซ์เรย์หรือเปล่า

“อืม มานี่หน่อย ผมเริ่มเจ็บขึ้นมาอีกแล้ว” ฌอนชำเลืองมองเธอด้วยสายตาขุ่นเคือง

แคทเธอรีนพูดอะไรไม่ออก

นี่ฌอนตั้งใจจะขอให้เธอจูบเขาอีกแล้วเหรอ?

เป็นผู้ชายที่เอาแน่เอานอนไม่ได้เลยจริง ๆ ทีตอนนั้นที่เธอสัมผัสแตะต้องเขา เขาทำท่าราวกับว่าจะเป็นจะตาย

...

ฌอนออกจากโรงพยาบาลหลังจากที่ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์

เพราะแคทเธอรีนต้องอยู่เฝ้าดูแลฌอนตลอด เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกเสียจากต้องลาหยุด