บทที่ 22

แคทเธอรีนหน้าแดงด้วยความอับอาย

“ฉันเคยมีส่วนร่วมในการออกแบบโรงละครเมลเบิร์นและสนามบินค่ะ นอกจากนี้ฉันยังมีประสบการณ์ในการจัดการโครงการ แต่คนอื่นไม่เชื่อฉันเพราะอายุของฉัน ฉันไม่สามารถเปิดเผยสถานะของฉันในฐานะคุณหนูของตระกูลโจนส์ได้เหมือนกัน เพราะผู้คนจะต้องแสดงความคิดเห็นของพวกเขาในเรื่องแรงจูงใจของฉัน นั่นคือเหตุผลว่าทำไมฉันจึงสามารถเลือกได้เพียงตำแหน่งผู้ช่วยในบริษัทใหญ่ ๆ หรือเป็นนักออกแบบของบริษัทเล็ก ๆ” เธออธิบายขณะที่รีบเก็บเอกสาร

“ฉันไม่ต้องการเป็นผู้ช่วยเพราะมันเป็นงานธุรการทั่วไป คนที่มีต่ำแหน่งสูงกว่าจะเอาเปรียบฉันอย่างไม่ต้องสงสัย และอ้างสิทธิ์ในแนวความคิดการออกแบบของฉันไปเป็นของตัวเอง ฉันอยากจะเริ่มสร้างผลงานในบริษัทเล็ก ๆ ไม่เพียงฉันจะได้รับการแบ่งเปอร์เซ็นต์ของผลกำไรเมื่อทำการปิดการขายได้เท่านั้น แต่การจัดการโครงการยังให้เงินเดือนสูงอีกด้วย หลังจากที่ทำงานนี้ได้หนึ่งปีแล้ว ฉันจะสามารถเก็บเงินได้มากพอที่จะสร้างทีม และเริ่มธุรกิจของตัวเองได้ ความยากลำบากนี้แค่ชั่วคราวเท่านั้นเองค่ะ”

“คุณไม่อยากกลับไปที่ ซัมมิท กรุ๊ป ใช่ไหม?” ฌอนถามขึ้น

เธอส่ายหน้าปฏิเสธเงียบ ๆ “ฉันไม่ควรหวังที่จะพึ่งพาคนอื่นค่ะ ฉันพึ่งพาตัวเองดีกว่า”

เขารู้สึกแปลกใจจริง ๆ เพราะสภาวะแวดล้อมที่เขาเติบโตขึ้น เขาจึงได้เห็นผู้คนมากมายต่อสู้เพื่อชื่อเสียงและเงินทองอยู่ตลอด มีคนไม่มากนักที่จะมีมุมมองการใช้ชีวิตแบบเธอ

เขามองไปที่ผู้หญิงที่ก้มลงเก็บใบปลิว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเคารพความคิดคนรุ่นใหม่

“ทิ้งมันไปเถอะ”

“ฉันทำไม่ได้ค่ะ” เธอส่ายหัวไปมาโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย “ฉันจะเดือดร้อนถ้าเจ้านายของฉันเห็นว่ามีใบปลิวตกหล่นอยู่เต็มพื้นแบบนี้ ที่ออฟฟิศก็ไม่ค่อยดี และฉันไม่ควรเสียเวลา นอกจากนี้ การทิ้งพวกมันไว้บนพื้นทำให้พนักงานทำความสะอาดทำงานหนักด้วยค่ะ”

หลังจากนั้นเธอก็หยิบใบปลิวขึ้นมาด้วยมือเรียวสวยของเธอ

“ให้ผมช่วยนะ” ฌอนเสนอและก้มลง นาฬิกาที่โผล่ออกมาจากใต้แขนเสื้อเป็นยี่ห้อที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

นาฬิกาที่ออกแบบมาเพียงไม่กี่เรือนโดยมีพลอยสีน้ำเงินอยู่บนตัวเรือนคู่กับสายสีน้ำตาล ให้ความหรูหราทันสมัยกว่านาฬิกาแบรนด์ที่สวมใส่บนข้อมือของคนดังบนโปสเตอร์

เธอลอบมองเรียวขายาวของชายคนนั้นอีกครั้ง กางเกงลำลองสีกรมท่าโอบรัดเรียวขาที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของเขาขณะที่เขาโน้มตัวลง

โดยที่ไม่มีการเตือนล่วงหน้า ภาพจากตอนที่ผ้าเช็ดตัวของเขาหลุดออกในค่ำคืนนั้นผุดขึ้นในสมองของเธอ เธอรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวเมื่อแก้มของเธอขึ้นสีแดงระเรื่อ

เอ่อ นี่เธอกำลังคิดอะไรอยู่? เธอควรละอายใจที่เกิดความคิดแบบนี้ขึ้น

“เป็นอะไรหรือเปล่า? แก้มของคุณแดง” ฌอนลืมตาขึ้นและเหลือบมองไปที่ผู้หญิงคนนั้น

“ฉัน... ฉัน... ฉันรู้สึกร้อนค่ะ อาจจะตากแดดนานเกินไป” แคทเธอรีนพูดติดขัด เธอหลบสายตาด้วยการก้มหน้าลงทันที

เขาขมวดคิ้ว “ไปพักที่ร่ม ๆ เถอะ”

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ”

เธอส่ายหน้าเร็ว ๆ