บทที่ 226

“ฉันรู้แล้ว แกไม่ต้องมาบอกฉัน” วิลลี่มองไปที่แคทเธอรีน

หัวใจของแคทเธอรีนกระตุก เธอรีบหยิบโทรศัพท์ของเธอออกมาเพื่อเตือนความจำของเขา “คุณชายฮิลล์ คุณ...”

“คุณโจนส์ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เป็นความผิดของผมเอง” วิลลี่เดินไปหาเธอแล้วกล่าวขอโทษด้วยความจริงใจ

ผู้คนต่างพูดอะไรไม่ออก

แคทเธอรีนก็พูดอะไรไม่ออกเช่นกัน

เธออึ้งไป โธ่เอ้ย การใช้ภาพอนาจารของเขามาขู่ได้ผลจริง ๆ สินะ

กลับกลายเป็นว่าฌอนพูดถูก

ตระกูลฮิลล์เป็นห่วงเรื่องศักดิ์ศรีของพวกเขามากที่สุดอย่างนั้นเหรอ? เขาจะเสียศักดิ์ศรีไปไม่ได้เลยเหรอ?

รีเบคก้าและเจฟฟี่ขยี้ตาอย่างแรง พวกเขาสงสัยจริง ๆ ว่าพวกเขาตาฝาดไปหรือเปล่า

“คุณชายฮิลล์ ฉันคิดว่าคุณเข้าใจผิด” รีเบคก้ารวบรวมความกล้าอีกครั้งพลางดึงชายเสื้อของวิลลี่ “คุณลืมเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน...”

“หุบปาก!”

วิลลี่รู้สึกหมดความอดทนจึงเตะรีเบคก้า “ผมไม่ได้ตั้งใจมีเรื่องกับคุณ เมื่อคืนผมเมามาก คุณโจนส์ครับ ผมขอโทษที่ทำตัวหยาบคาย และแสดงความอวดดีออกไป ผมเป็นคนชั้นต่ำที่ไม่ควรค่ากับการเป็นมนุษย์ โชคดีที่คุณทุบตีเพื่อเรียกสติของผมให้กลับคืนมา ไม่อย่างนั้นผมคงจะทำลายชื่อเสียงของตระกูลฮิลล์ไปแล้ว และรู้สึกผิดกับบรรพบุรุษของผม”

“...”

ผู้คนต่างอ้าปากค้างและรู้สึกว่าอะไรที่เหนือจินตนาการก็เกิดขึ้นได้ในโลกใบนี้

แคทเธอรีนกะพริบตาแล้วจ้องมองไปที่วิลลี่อย่างตั้งอกตั้งใจ เครื่องช็อตไฟฟ้าเมื่อคืนใช่ไหมที่ทำให้สมองของคุณชายฮิลล์ได้รับการกระทบกระเทือน?

เธอจำได้อย่างแม่นยำว่าเมื่อคืนเขาไม่ได้เมา