บทที่ 251

ในไม่ช้า รถพยาบาลก็มาถึงยังที่เกิดเหตุและพาเวสลีย์นำส่งโรงพยาบาลทันที ทว่า ระหว่างที่เดินทางมายังโรงพยาบาลเขาก็เสียเลือดไปมากและหมดสติไป

แคทเธอรีนรีบโทรหาอีธาน เขารีบมาหลังจากที่เธอถึงโรงพยาบาลได้ไม่นาน

ประตูห้องฉุกเฉินถูกผลักเปิดออก แล้วหมอก็เดินออกมาพร้อมกับถือคลิปบอร์ดออกมาด้วย “มีดแทงถูกไตซ้ายของผู้ป่วย เราต้องรีบทำการเอามีดออกทันทีเพื่อช่วยชีวิตของเขาเอาไว้ ใครเป็นญาติของผู้ป่วย? ช่วยรีบเซ็นเอกสารยินยอมให้ที”

แคทเธอรีนตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน อีธานเองยังรู้สึกว่ามันยากที่จะยอมรับได้ “หมอครับ ต้องตัดไตออกไหมครับ?”

“ไตซ้ายของเขาไม่ทำงานแล้ว ดังนั้นตอนนี้มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว” หมอตอบอย่างจนปัญญา “ถ้าเราพอจะช่วยอะไรได้ เราจะทำอย่างแน่นอน”

อีธานไม่มีทางเลือกอื่นนอกเสียจากยอมรับความเจ็บปวดนี้และเซ็นเอกสาร

แคทเธอรีนร้องไห้ด้วยความเสียใจ “สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง คนพวกนั้นอยากจะฆ่าฉัน น้าของนายช่วยฉันด้วยการใช้ตัวเองบังฉันเอาไว้แล้วรับมีดแทน”

ความรู้สึกของอีธานผสมปนเปกันไปหมด เขาคิดไม่ถึงว่าเวสลีย์จะมีความรู้สึกต่อเธอลึกซึ้งถึงเพียงนี้ ตอนนี้เขาต้องเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของเวสลีย์มากที่สุด เขาพูดได้เพียงว่า “ไม่ต้องคิดมาก หมอพูดว่าตัดไตออกก็จะช่วยชีวิตของคุณน้าเอาไว้ได้ ร่างกายของมนุษย์เรายังทำงานได้ต่อไปแม้จะเหลือไตเพียงข้างเดียวนะครับ เขาแค่ต้องดูแลตัวเองให้มากขึ้นในอนาคต”

แคทเธอรีนยิ้มด้วยความขมขื่น เขากำลังจะเสียไตไป แล้วเขาไม่เป็นอะไรได้อย่างไร? “นายบอกคุณปู่คุณย่าของนายหรือยัง?”

“ยังไม่ได้บอกเลยครับ คุณปู่คุณย่าของผมท่านอายุมากแล้ว ผมไม่อยากทำให้พวกท่านรู้สึกเป็นกังวล แค่รอจนกว่าคุณน้าจะผ่าตัดเสร็จ”

อีธานมองไปที่เธอพลางลอบถอนหายใจ เขากลัวว่าคุณปู่คุณย่าของเขาจะเอาเรื่องเธอ ถ้าพวกท่านทราบความจริง

เคราะห์ดี ที่สามชั่วโมงต่อมา เวสลีย์ก็ปลอดภัย การผ่าตัดผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ทว่าเขายังไม่ได้สติ

ในเวลาไม่นาน ตำรวจก็มาถึง “คุณโจนส์ เราได้ทำการสอบปากคำผู้ต้องหาแล้ว คนที่ต้องการจะฆ่าคุณคือ ฮิวจ์ จิวเวล เขาไม่ได้อยู่ในเมลเบิร์น”