บทที่ 297

โดยไม่แม้แต่จะมองเขา แคทเธอรีนเดินตรงไปที่ห้องครัวเพื่อหาอุปกรณ์ทำความสะอาด แม้จะค้นหาเป็นเวลานาน เธอก็ไม่พบอะไรเลย เธอเดินไปที่ระเบียง

ฌอนนั่งบนโซฟามาสักพักแล้ว และใบหน้าของเขาก็ค่อย ๆ เย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ

เกิดอะไรขึ้น?

ทำไมเธอไม่ต่อว่าเขาที่มอบที่ดินให้เฟอร์กัส วิคส์ ทันทีที่เธอเห็นเขา? ทำไมเธอไม่ขอร้องเขา?

ท่าทางของเธอต่างจากที่เขาจินตนาการไว้ และเขาลุกขึ้นอย่างเย็นชาเพื่อเดินมาหาเธอ

ในที่สุดแคทเธอรีนก็พบไม้กวาดที่ระเบียง เมื่อเธอหันกลับมา เธอก็ชนเข้ากับหน้าอกของเขาอย่างแรง จมูกของเธอเจ็บราวกับว่ามันจะหัก “คุณชายใหญ่ คุณกำลังทำอะไร”

“นั่นเป็นสิ่งที่ผมควรจะพูด” ฌอนรู้สึกเหมือนถูกเธอวางยาพิษ เขาหงุดหงิดมากขึ้นเมื่อไม่เห็นเธออารมณ์เสีย

“ไม่ใช่คุณบอกว่า ให้ฉันทำความสะอาดที่นี่เหรอคะ? ตอนนี้มันดึกมากแล้ว ฉันแค่อยากจะทำเรื่องนี้ให้เสร็จและไปนอน กรุณาอย่าขวางทางด้วยค่ะ” แคทเธอรีนเดินไปรอบ ๆ ตัวเขาและเริ่มทำความสะอาดห้องนั่งเล่นอย่างจริงจัง

ฌอนมองดูเธอกวาดพื้นอย่างระมัดระวัง และอยากจะรีบเข้าไปโยนไม้กวาดทิ้งจริง ๆ

ผู้หญิงโง่คนนั้น! เธอคิดจริง ๆ เหรอ ว่าเขาเรียกเธอมาที่นี่เพื่อทำความสะอาด? “แคทเธอรีน โจนส์ คุณมีอะไรจะพูดกับผมไหม?”

ถ้าหากเธอขอร้องและทำให้เขาพอใจได้ เขาจะพิจารณาคืนคำสัญญาที่ให้ไว้กับเมลานี่และคืนที่ดินผืนนั้นให้เธอ

แคทเธอรีนหยุดและส่ายหัว “ไม่มีค่ะ”

ฌอนจ้องที่เธออยู่ครู่หนึ่งและสั่งด้วยเสียงเย็นชาว่า “ไปทำความสะอาดอ่างอาบน้ำ แล้วก็เติมน้ำให้ผมด้วย ผมอยากอาบน้ำ”

“...”

แคทเธอรีนยอมวางไม้กวาดลงแล้วขึ้นไปชั้นบน อ่างอาบน้ำมีขนาดใหญ่ กว้างประมาณสองเมตรและฝังอยู่ในพื้นดิน