บทที่ 299

“คุณเป็นผู้หญิงขี้โกหก จำได้ไหม ว่าคุณเป็นคนขอสิ่งนี้เอง!” ฌอนพูดและจูบเธออย่างดุเดือด

เมื่อต้องเผชิญกับจูบที่ดุเดือดของชายหนุ่ม แคทเธอรีนพยายามผลักเขาออกไป แต่ก็ไม่เป็นผล

เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถทำแบบนี้ต่อไปได้ ในอนาคตเธอจะเผชิญหน้ากับเวสลีย์ได้อย่างไร?

เธอกัดริมฝีปากของเขาอย่างแรง เลือดไหล เขาส่งเสียงด้วยความเจ็บปวด

แคทเธอรีนใช้โอกาสนี้ผลักเขาออกไป ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเปราะบางและช่วยไม่ได้ “ฌอน ฮิลล์ ถ้าคุณบังคับฉันแบบนี้ ฉันจะเอาหัวโขกอ่างอาบน้ำ!”

“ได้สิ เอาเลย!” ดวงตาของฌอนไม่มีความเห็นอกเห็นใจใด ๆ “ผมแค่โทรหาคุณลุงโจเอลพรุ่งนี้ และบอกเขาว่าลูกสาวของเขาพยายามจะเกลี้ยกล่อมผม แต่แล้วเธอก็ตัดสินใจฆ่าตัวตายด้วยความอับอายเพราะเธอถูกผมปฏิเสธ”

แคทเธอรีน “...”

ตาของเธอแดง ในโลกนี้มีผู้ชายที่น่ารังเกียจเช่นนี้ได้อย่างไร? เธอไม่อยากเกี่ยวข้องกับเขาจริง ๆ แต่ทำไมเขาถึงไม่ยอมปล่อยเธอไปนะ?

ด้วยความโกรธที่มากเกินไป น้ำตาของเธอจึงไหลออกมา

“ฌอน ฮิลล์ ฉันเกลียดคุณ!” เธอตะโกนใส่เขา ตบตีไหล่เขาอย่างควบคุมไม่ได้

ฌอนหลับตาลงและมองที่เธอ คิ้วของหญิงสาวขมวดด้วยความโกรธ และเธอคงไม่รู้ตัวว่าเธอดูเหมือนผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่กำลังแสดงอารมณ์โมโหใส่แฟนของเธออยู่ในตอนนี้

“ก็ได้ ๆ เงียบซะ!”

...

ผ่านไปมากกว่าสิบนาที แคทเธอรีนก็คลานออกมาจากห้องน้ำ

ฌอนมองไปที่แผ่นหลังของเธอขณะที่เธอจากไป และมุมปากของเขาก็ยกขึ้นอย่างพึงพอใจ

สิบนาทีต่อมา เมื่อเขาผูกเสื้อคลุมและลงไปชั้นล่าง เขาก็เห็นแคทเธอรีนยืนอยู่ข้างเครื่องซักผ้า เสื้อผ้าที่เปียกของเธอกำลังถูกซักและทำให้แห้ง และเธอกำลังสวมเสื้อตัวใหญ่ของเขา เธอไม่ได้ใส่กางเกงของเขาเพราะมันใหญ่เกินไป

ฌอนกลืนน้ำลาย