บทที่ 306

ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาปราศจากซึ่งความรู้สึกใด ๆ ทว่าคนที่รู้จักเขาดีต่างรู้กันว่านี่คือชนวนระเบิดของความโกรธ

คนรุ่นหลังกลั้นหายใจด้วยความหวาดหวั่น ทว่าผู้อาวุโสไม่กล้าพูดอะไรโดยไม่ไตร่ตรองให้ดีก่อน นิโคลาเดือดดาลด้วยความโกรธ “นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันหมายถึง...”

“พอ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว” วาเลรี่จ้องมองไปที่เธอ “เรากังวลมากไปเองจริง ๆ ก่อนอื่นหลานต้องเข้าใจถึงบุคลิกนิสัย และงานอดิเรกของอีกคนเสียก่อน หลานสองคนควรจะเดท ไปทานอาหารเย็น และดูหนังด้วยกันให้มากกว่านี้ มีโรงภาพยนตร์ส่วนตัวที่บ้าน หลานไปดูหนังหลังจากรับประทานอาหารได้เลย”

“ใช่ เป็นความคิดที่ดี” คุณผู้หญิงฮิลล์ยังเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปพูดถึงวัตถุดิบสดใหม่ที่ฌอนได้สั่งมาจากต่างประเทศเป็นพิเศษ

หลังจากที่รับประทานส้มเสร็จแล้ว ฌอนก็ไม่ได้ร่วมวงสนทนากับพวกผู้หญิงและหันหลังกลับ

หลังจากที่เขาออกไปได้ไม่นาน ชายหนุ่มอีกสองคนก็เข้ามา คนหนึ่งคือวิลลี่ ฮิลล์ ที่แคทเธอรีนเคยพบมาก่อน ส่วนอีกคนหนึ่งสวมชุดสูทสีน้ำเงิน ผมสีดำสนิทของเขาปรกอยู่บนหน้าผากของเขา และคิ้วได้รูปของเขาทำให้เขาดูเย่อหยิ่ง

คุณผู้หญิงฮิลล์กวักมือเรียกให้พวกเขาเข้ามา “เลียม ทำไมหลานถึงมาช้านัก?”

“ผมมาช้าเพราะมีเรื่องต้องจัดการที่บริษัทน่ะครับ นี่ครับคุณยาย นี่เป็นของขวัญวันหยุดของคุณยายครับ” เลียมมอบหยกชิ้นงาม

แคทเธอรีนรู้สึกตกใจเมื่อได้รู้ว่า นี่เป็นน้องชายต่างพ่อของฌอน!

เธอหันไปมองและหยุดอยู่ที่วิลลี่ ซึ่งดวงตาเกือบจะถลนออกมานอกเบ้า ทว่าในไม่ช้าเขาก็ได้สติ และกระแอมออกมาเบา ๆ “คุณย่าครับ ผมจะไปที่ด้านหลังตรวจดูปลาที่ฌอนสั่งให้ส่งมา”

...

ณ เวลา 18:30 น. งานเลี้ยงอาหารเย็นภายในครอบครัวก็เริ่มขึ้น

ผู้คนกว่า 20 คน นั่งเรียงกันอยู่บนโต๊ะตัวยาว

เชฟแล่ทูน่าครีบสีน้ำเงินทีละชิ้นต่อหน้าของทุกคน ปลาทูน่านี้ตัวใหญ่มาก ความยาวราว ๆ สองเมตรเห็นจะได้ และอาศัยอยู่ในทะเลน้ำลึก