บทที่ 329

“ใช่ ผมมันเลว ตอนนี้ผมจะให้โอกาสคุณเป็นครั้งสุดท้าย ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของคุณเอง” ฌอนเย้ยหยัน เขาหันกลับแล้วเดินไปที่ประตู

แคทเธอรีนฝืนยิ้มออกมา จริง ๆ แล้วเธอไม่อยากปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจเลย

เมื่อเทียบกับชายอ้วนที่อายุพอจะเป็นพ่อของเธอได้แล้ว เธออยากจะนอนกับฌอนมากกว่า

“... ฉัน… ฉันไม่อยากอยู่กับเขา” แคทเธอรีนเดินตามฌอนไป และทนหน้าด้านกอดเอวของเขาเอาไว้

ฌอนหันกลับมามองอย่างเฉยเมย และชำเลืองมองมาที่เธอ เขาดึงแขนเธอออกแล้วออกคำสั่ง “มาที่โอเอซิส อินเตอร์เนชั่นเนล กับผม”

แคทเธอรีนเดินตามหลังเขาไปอย่างเงียบ ๆ

เมื่อฌอนเข้าไปในห้อง เขานั่งลงบนเตียง แสงไฟที่ส่องลงมาจากเหนือศีรษะของเขาเน้นให้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา

“ทำไม? คุณอยากให้ผมสอนคุณว่าต้องทำยังไงเหรอ?” ฌอนเลิกคิ้วขึ้นและเหยียดยิ้มชั่วร้ายออกมา

แคทเธอรีนเดินเข้าไปหาเขาด้วยใบหน้าแดงก่ำ ร่างบางสั่นเทา เธอจูบริมฝีปากของเขา...

หลังจากที่หญิงสาวผล็อยหลับไปช่วงกลางดึก ฌอนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและถ่ายรูปของเธอเอาไว้ เขาส่งรูปถ่ายนี้ไปให้เวสลีย์

...

วันต่อมา

แคทเธอรีนตื่นขึ้นมา แล้วก็ต้องพบว่าฌอนกำลังนั่งอยู่ข้าง ๆ เธอขณะที่เขากำลังสูบบุหรี่อยู่ เขาสวมชุดนอนง่าย ๆ

เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เธอดูรู้สึกกังวลใจเล็กน้อย

เมื่อเธอขยับร่างกาย ฌอนก็หันกลับมามองเธอ

สายตาของพวกเขาสบกัน ฌอนวางบุหรี่ลงพลางโน้มตัวลงไปสัมผัสเรือนผมยาวสีเข้มของหญิงสาว “คุณขี้อายแบบนี้ตอนที่อยู่กับเวสลีย์หรือเปล่า?”

“...”

ใบหน้าของหญิงสาวถอดสีในทันที

แคทเธอรีนเงยหน้าขึ้นมองเขา ในตอนนั้นเอง ความโกรธวิ่งเข้าไปในหัวของเธอ “เวสลีย์กับฉันไม่เคยมีอะไรกัน!”

ฌอนเลิกคิ้วขึ้น “จริงเหรอ? ผมไม่เชื่อ”

เมื่อเขาพูดจบ เขาจึงยืนขึ้นและเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้อง

แคทเธอรีนอยากให้ตัวเองใช้หมอนฟาดหัวเขาให้แบะ ไอ้คนเส็งเคร็ง!

ห้านาทีต่อมา ฌอนเดินออกมาดูท่าทางของเขาราวกับสุภาพบุรุษผู้สง่างาม แคทเธอรีนถอนหายใจออกมาและสงสัยว่าสิ่งที่เธอเห็นเมื่อคืนนี้เป็นภาพลวงตา

“อาหารเช้าผมล่ะ? ไปทำเลย” เขาสั่งด้วยท่าทางเอาแต่ใจ

แคทเธอรีนยังคงนิ่ง “คุณจะไม่ยอมปล่อยเวสลีย์ไปก่อนเหรอคะ? ฉันคิดว่าคุณเป็นผู้ชายที่รักษาคำพูดของคุณและจะไม่ผิดสัญญาใช่ไหมคะ?”

ฌอนยกริมฝีปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัว “คุณรักเวสลีย์จริง ๆ เหรอ คุณถึงยอมพลีกายถวายชีวิตเพื่อเขาได้”

“ช่างเถอะ” แคทเธอรีนเบื่อที่จะต้องอธิบาย เพราะเขาไม่เชื่อสิ่งที่เธอพูดอยู่ดี

ความเฉยเมยของเธอทำลายอารมณ์ดีของฌอนที่มีมาตั้งแต่เมื่อคืน เขาเตะประตูห้องให้เปิดออก และพูดอย่างไม่สนใจ “ไม่ต้องห่วง ผมจะทำตามที่สัญญาเอาไว้ แต่คุณจะไม่ได้รับอนุญาตให้ไปอยู่กับเขาอีก ต่อจากนี้ไปคุณต้องอยู่ในโอวาทและเป็นผู้หญิงของผม ไม่อย่างนั้น คราวหน้าเขาจะถูกทิ้งเอาไว้ ไม่มีใครช่วยได้อีก”

เมื่อพูดจบแล้ว เขาก็ลงไปข้างล่าง

รอยยิ้มอันขมขื่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแคทเธอรีน แม้ว่าเขาจะไม่เตือนเธอ เธอก็คงละอายแก่ใจเกินกว่าจะอยู่กับเวสลีย์ได้อีกครั้ง

เธอเลิกหวังเรื่องคู่ครองในอนาคตของเธอแล้ว