บทที่ 344

จู่ ๆ เมลานี่ก็นึกขึ้นมาได้ ว่ามีผู้หญิงซ่อนอยู่ในแมนชั่นของเขาเมื่อวันก่อน หลังจากนั้นเธอได้ให้คนไปสืบเรื่องนี้ ทว่าไม่พบอะไรเลย

“อ่อ จู่ ๆ ฉันก็นึกขึ้นมาได้ ก่อนหน้านี้ฉันบอกให้เขาเก็บไปให้ควีนนี่” คุณผู้หญิงฮิลล์ตบศีรษะของตัวเอง “ฉันนี่ความจำไม่ดีเอาซะเลย”

“อ๋อ เข้าใจแล้วค่ะ” สีหน้าของเมลานี่ดูดีขึ้นเล็กน้อย

...

เมื่อถึงเวลา 19:30 น. ทันใดนั้นเอง พ่อบ้านก็เข้ามาพร้อมกับข้าวของราคาแพงที่กองพะเนินหลังรับประทานอาหารเย็น

คุณผู้หญิงฮิลล์พูดขึ้น “ตอนที่หลานพาเมลานี่กลับไปส่งหลังจากนี้ ให้มอบของเหล่านี้ให้กับตระกูลยูลด้วย เมลานี่และหลานจะจดทะเบียนสมรสกันภายในวันพรุ่งนี้

เมลานี่ใบหน้าแดงเห่อขึ้นมาทันทีด้วยความเขินอายพลางมองฌอนอย่างมีความหวัง ทว่าเขาทำเพียงวางช้อนส้อมของเขาลงและถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ผมตกลงจะแต่งงานตอนไหนครับ?”

“ถ้าหลานไม่แต่งงานในตอนนี้ หลานตั้งใจจะยืดระยะเวลาออกไปออกไปอีกนานแค่ไหน?”

หาได้ยากที่คุณท่านฮิลล์จะโกรธ ทว่าคราวนี้ เขาขึ้นเสียง “นั่นก็ใช่ที่หลานพาเลียมกลับมาอย่างปลอดภัย แต่ในตอนนี้มีข่าวลือจากข้างนอกนั่นว่าหลานต้องการฆ่าน้องชายของตัวเอง เมลานี่เป็นลูกสาวของตระกูลยูล และตระกูลยูลก็เป็นหนึ่งในสิบตระกูลที่มีชื่อเสียงที่สุดในประเทศ พวกเขาได้รับความเคารพจากผู้คน ดังนั้นด้วยการแต่งงานกับลูกสาวของตระกูลนี้ และการแสดงความรักของหลาน หลานจะสามารถกอบกู้ชื่อเสียงของหลานขึ้นมาได้อีกครั้ง”

“เหอะ”

ฌอนดูเหมือนว่าเขาได้ยินเรื่องตลก เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังมาจากลำคอของเขา “ด้วยความสามารถและฝีมือของผม ผมยังต้องแสดงอยู่อีกไหม?”

คุณผู้หญิงฮิลล์พูดขึ้น “ด้วยการพัฒนาของอินเทอร์เน็ตในตอนนี้ ใครจะไม่อยากทำ?”

“ผมไม่สนใจ” ฌอนยืนขึ้น “ถ้าคุณตาคิดว่าผมมีชื่อเสียงไม่ดี งั้นก็ให้เลียมขึ้นมานั่งตำแหน่งประธานแทนผม ผมมีอิทธิพลและอำนาจ ผมไม่สนใจว่าใครจะพูดยังไง”

“นี่แกพยายามขุดหลุมฝังฉันอย่างนั้นเหรอ?” คุณท่านฮิลล์ตบโต๊ะด้วยความโกรธ

“ร่างกายคุณตาแข็งแรงมากนะครับ คุณตาคงยังไม่ตายง่าย ๆ” ฌอนเช็ดริมฝีปากอย่างไว้ท่าแล้วขึ้นไปข้างบน สองนาทีต่อมา เขาถือตะกร้าสตรอว์เบอร์รี่และมุ่งหน้าไปที่ประตู

สีหน้าของเมลานี่ซีดขาวราวกับกระดาษ แล้วคุณผู้หญิงฮิลล์ก็พูดขึ้นด้วยความโกรธ “หยุดนะ พาเมลานี่ไปส่งที่บ้าน”

“... ครับ”