บทที่ 348

“...”

คลื่นของการซุบซิบนินทาลอยอยู่ในอากาศ ทว่าแคทเธอรีนไม่ได้สนใจที่จะฟัง เพียงแค่มองไปยังหน้าจอด้านหน้าของเธอ ซึ่งอ่านว่า ‘งานเลี้ยงการกุศล มูลนิธิฮิลล์’

นี่เป็นงานเลี้ยงการกุศลที่ตะกูลฮิลล์จัดขึ้นเหรอ?

ฌอนจะมาที่นี่ไหม?

ขณะที่เธอมองไปรอบ ๆ แล้วเธอก็รู้สึกเหมือนจะเป็นลม ไม่เพียงแค่ฌอนเท่านั้น ทว่ายังมีเมลานี่ ท่านผู้หญิงฮิลล์ คุณท่านฮิลล์ ลีอา วาเลรี่ และสมาชิกในครอบครัวคนอื่น ๆ ของตระกูลฮิลล์ก็อยู่ที่นี่ด้วย

แม้แต่นิโคลาและโจเอลก็อยู่ที่นี่ด้วย

พวกเขาเองก็ยังรู้สึกแปลกใจเหมือนกันที่เห็นคนทั้งคู่

แคทเธอรีนรู้สึกแค่ว่าขาของเธอสั่น ตอนนี้เธอเห็นเพียงฌอนอยู่ในสายตาของเธอเท่านั้น เขาสวมสูทสั่งตัดสีดำ ดวงตาคมและล้ำลึกจับจ้องมาที่เธอด้วยแววตาเย็นชาที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่จะเข้าใจ

“ไหนคุณว่า… จะไม่มีใครรู้จักฉันไม่ใช่เหรอคะ?” เธอมองเลียมด้วยความโกรธเล็กน้อย

“ถ้าผมไม่พูดแบบนั้นคุณจะมาไหม?” เลียมยิ้มพลางขยิบตาให้กับเธอ “คุณไม่เห็นนิโคลากับเมลานี่ ที่อยู่ที่นี่เหมือนกันเหรอ? ผมจงใจพาคุณมาที่นี่เพื่อที่คุณจะได้ตบหน้าพวกเธอ”

“คุณชายฮิลล์คนรอง...” แคทเธอรีนอยากจะร้องไห้ เขามีความตั้งใจดี ทว่าความตั้งใจของเขากำลังส่งผลตรงกันข้ามกับที่คาดเอาไว้

“ให้พวกเธอได้เห็นว่าคุณไม่ได้มีความสัมพันธ์กับผมแบบธรรมดา ๆ เราจะมาคอยดูกันว่าต่อไปนี้ใครจะกล้ากลั่นแกล้งคุณอีก” เลียมจับมือของเธอเอาไว้แน่น และเดินฝ่าฝูงชนเข้าไป

“แคทเธอรีน โจนส์ ทำไมเธอถึงมาที่นี่ได้?” เมลานี่กำลังระเบิดความโกรธออกมา “เธออิจฉาที่คุณชายฮิลล์คนโตมากับฉัน เธอก็เลยทำความรู้จักกับคุณชายฮิลล์คนรอง เพื่อเอาคืนเราอย่างนั้นเหรอ?”

“ฉันเป็นเพื่อนกับคุณชายฮิลล์คนรอง” แคทเธอรีนสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะอธิบาย เพื่อให้แน่ใจว่าฌอนได้ยินที่เธอพูด

ฌอนหมุนแก้วไวน์ในมือ ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาดูเคร่งขรึมไม่เปลี่ยนไปจากเดิม ทว่าเป็นคุณท่านฮิลล์ที่พูดขึ้นด้วยเสียงทุ้มต่ำ “เลียม หลานไปรู้จักเธอตั้งแต่เมื่อไร? เธออายุเท่าไรแล้ว? หลานระวังเนื้อระวังตัวให้มากกว่านี้หน่อยได้ไหม?”

โจเอลดึงแคทเธอรีนมายืนข้าง ๆ เขา “คุณท่านครับ แคทเธอรีนเป็นลูกสาวของผมเอง ไม่ใช่คนอื่นคนไกลครับ”