บทที่ 365

ฌอนตกใจ เขาปล่อยแคทเธอรีนและถอยหลังไป มือหนาของเขาสั่นเทา และดูราวกับว่าเขาจะยังไม่หยุด

แคทเธอรีนหันไปมองเขาด้วยความกลัว “ฌอน คุณอาจจะไม่รู้สึกตัว แต่ฉันต้องคอยระวังตัวเองไว้เสมอตอนที่ฉันอยู่กับคุณ คุณวางท่า ชอบข่มขู่ และไม่มีเหตุผล ฉันกังวลอยู่ตลอดว่าจะทำให้คุณไม่พอใจ สำหรับฉัน คุณเป็นซาตาน คุณเคยเห็นใครตกหลุมรักซาตานบ้างไหมล่ะคะ?!”

“พอแล้ว หยุด!”

ฌอนกวาดอาหารบนโต๊ะทั้งหมดลงบนพื้นด้วยดวงตาอันแดงก่ำ

เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเธอ ทว่าทำไมเธอถึงยั่วโมโหเขาแบบนี้?

ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง หัวใจของเขาก็เจ็บปวดเป็นเหมือนกัน

เมื่อเขาควบคุมตัวเองไม่ได้ เขาจึงเปิดประตูอย่างแรงแล้วออกไป

เขารีบเดินโซซัดโซเซไปที่รถและหยิบยาออกมาจากขวดทันที อย่างไรก็ตาม นั่นก็ไม่เพียงพอสำหรับเขา ด้วยกลัวว่าเขาจะทำร้ายคนอื่น เขาจึงหยิบใบมีดออกมาแล้วกรีดลงบนแขนของเขา

ความเจ็บปวดทำให้เขาได้สติ

...

ในห้องรับประทานอาหาร

แคทเธอรีนมองความสกปรกเลอะเทอะที่อยู่เต็มพื้น เหงื่อไหลลงมาจากหน้าผากของเธอ

แววตาของฌอนน่ากลัวมาก เธอรู้สึกราวกับว่าเธอเฉียดตายอย่างหวุดหวิด

เขาเป็นคนอารมณ์แปรปรวนอย่างนี้ไปได้อย่างไร? เขาจีบเธอด้วยความอ่อนโยนได้หนึ่งนาที และต่อมาเขาก็น่ากลัวขึ้นมา

ตอนนั้นเธอไม่รับรู้ถึงความน่ากลัวของฌอนได้อย่างไร?

ไม่ เธอต้องเลิก เธอแต่งงานกับเขาไม่ได้อีกแน่นอน!

เมื่อเธอหันกลับมา ทันใดนั้นเอง เธอก็เห็นป้าจัสมินยืนอยู่ที่ประตูห้องครัว กำลังมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างทุกข์ใจ

เธออยากจะเมินเฉยต่อป้าจัสมินและขึ้นไปข้างบนแทน ทว่าป้าจัสมินเรียกเธอเอาไว้ทันที “คุณโจนส์คะ ได้โปรดอย่ายั่วโมโหคุณชายคนโตอีกเลยนะคะ”