บทที่ 377

“ผมถามป้าคอนนี่ด้วยตัวเองแล้ว และผมยังเห็นใบหน้าของแคทเธอรีน เธอเป็นผู้หญิงของผม น้าก็รู้ว่ารูปลักษณ์สำคัญกับผู้หญิงแค่ไหน?” มือของฌอนสั่นเทาจากความโกรธ “เธอไปทำให้น้าไม่พอใจได้ยังไง? น้าโกรธแค้นอะไรกับเธอ?”

“ฉันไม่เข้าใจว่าแกพูดเรื่องอะไร ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยทั้งนั้น” วาเลรี่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังคุณผู้หญิงด้วยตัวที่สั่นเทา

“อย่าคิดว่าผมไม่รู้ เป็นนิโคลา วิคส์ และลูกสาวของเธอที่เป็นคนบอกให้น้าทำใช่ไหม? น้าค่อนข้างสนิทกับพวกเธอ ผลประโยชน์แบบไหนล่ะ ที่พวกเธอสัญญาว่าจะให้น้า?” แววตาของฌอนแผดเผาด้วยความโกรธ ราวกับว่าเขาสามารถเสียสติไปได้ทุกเมื่อ...

เมื่อรู้ว่าเธอปิดบังความจริงเอาไว้ไม่ได้ วาเลรี่กัดฟันของเธอ “ก็ได้ แล้วจะเป็นอะไร ถ้าฉันเป็นคนทำ? ฌอน ฉันเป็นน้าของแก แกจะฆ่าฉันเพราะคนนอกอย่างนั้นเหรอ?”

“เธอไม่ใช่คนนอก เธอเป็นผู้หญิงของผม ผมจะไม่ฆ่าน้าหรอก แต่ผมจะทำกับใบหน้าของน้าให้เท่ากับที่น้าทำกับใบหน้าของเธอ”

ฌอนเดินไปหาวาเลรี่ทีละก้าว

“แกทำแบบนั้นไม่ได้” คุณผู้หญิงฮิลล์ปกป้องวาเลรี่พลางพูดขึ้นด้วยความโกรธ “ฌอน น้าของแกเป็นลูกสาวของฉัน ถ้าแกทำร้ายเธอ ฉันจะไม่ให้อภัยแก”

สเปนเซอร์ก็พูดขึ้นเช่นกัน “ฌอน ใจเย็น ๆ ก่อน เดี๋ยวนี้นวัตกรรมทางการแพทย์ก้าวหน้ามากนะ เราแค่ส่งเธอไปต่างประเทศและมอบใบหน้าใหม่ให้กับเธอได้”

ลีอาโกรธจัด “ถ้าแกกล้าทำร้ายน้าของแก ฉันจะตัดแม่ตัดลูกกับแก”

“แม่คิดว่าผมสนใจเรื่องความเป็นแม่ลูกของเราจริง ๆ เหรอ?” ฌอนผลักคุณผู้หญิงไปที่ด้านข้างและผลักวาเลรี่ไปที่โต๊ะ เขาหยิบมีดปอกผลไม้ขึ้นมา

วาเลรี่ตกใจกลัวมากจนตัวสั่นสะท้านไปทั้งตัว “ฌอน อย่าทำ ฉันผิดไปแล้ว ฉันไม่กล้าทำอีกแล้ว ฉันจะขอโทษแคทเธอรีนตกลงไหม?”

“แน่นอน งั้น ผมก็จะกรีดหน้าของน้า แล้วผมก็จะขอโทษน้า...” ฌอนยิ้มอย่างมีเลศนัย

วาเลรี่เกือบจะฉี่ราดตัวเอง “แกมันบ้า ตอนนั้นฉันไม่น่าพาแกกลับมาเลย”

“ดีแล้วน้าวาเลรี่ ผมจะกรีดหน้าให้น้าสวย ๆ เลย” แววตาของฌอนส่องประกายด้วยความบ้าคลั่ง เขาหันมีดไปหาใบหน้าของเธอ

“ฌอนคะ หยุดนะคะ”

เสียงของแคทเธอรีนดังขึ้นจากประตู