บทที่ 396

11:00 น.

ฌอนกลับมาจากที่ทำงานเพื่อมารับแคทเธอรีน

เธอก้าวไปด้านหน้าเพื่อจับมือเขา และดวงตาของเธอเป็นประกายราวกับดวงดาวบนท้องฟ้าในยามค่ำคืน “ฉันชอบชุดราตรีนี้มากเลยค่ะ”

“นั่นคือสิ่งที่สำคัญ”

เขาพูดพร้อมกับยักคิ้ว ตราบใดที่เธอพอใจ มันก็คุ้มค่าสำหรับเขาที่ใช้เวลาทั้งคืนเพื่อขโมยชุดราตรีนี้จากเมลานี่

ระหว่างทางไปโรงแรม รถมาจอดที่สี่แยกเพื่อรอให้ไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว

ทันใดนั้น แคทเธอรีนก็สังเกตเห็นบางอย่างด้านนอกหน้าต่างและรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นแรง “จอดที่ด้านหน้าของถนน ฉันอยากได้บางอย่างจากร้านขายยา”

“คุณอยากได้อะไร? เดี๋ยวผมไปเอง” ฌอนมองเข้าไปที่ดวงตาเธอ

“อืม... ยาคุมกำเนิด” เธอตอบอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

“อันที่จริง เราคิดเรื่องมีลูกกันได้แล้ว” เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ผมจะเป็นพ่อที่ดี”

“...” เธอไม่มีคำพูดใดจะตอบเขา ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่มั่นคงเกินไปสำหรับการมีลูก

นอกจากนี้เธอยังต้องดูแลปัญหามากมาย

“ฉันไม่อยากมีลูกตอนนี้ ฉันยังเป็นเด็กอยู่เลยในอายุเท่านี้” เธอพูดแล้วหันหน้าหนี น้ำเสียงของเธอบ่งบอกถึงความตั้งใจ

“ก็ได้ ผมจะไปเอายามาให้”

รถจอดที่ริมถนน ฌอนเดินเข้าร้านขายยาตามลำพัง “ผมต้องการวิตามินซีแบบเม็ดและยาคุมกำเนิด”

พนักงานขายที่ร้านขายยายื่นสิ่งที่เขาต้องการให้

ในตอนนั้นเอง เขาก็สับเปลี่ยนเม็ดยาด้านในขวดต่อหน้าพนักงานขาย

“...” พนักงานขายพูดไม่ออก