บทที่ 415

“ฉันก็แค่อยากรู้เอง เป็นไปได้ไหมคะที่เขาจะหยุดความต้องการของเขาเอาไว้ได้ แม้ว่าเขาจะไม่ได้แต่งงานตอนที่เขาอายุมากแล้ว?”

ฌอนเลิกคิ้วขึ้นแล้วมองแคทเธอรีนด้วยสายตาที่ยากจะเข้าใจ “แน่นอนว่าเป็นไปได้ ผมเองก็อยู่คนเดียวมาตลอดก่อนที่ผมจะเจอกับคุณ”

“...แล้วแฟนเก่าของคุณล่ะ?” เธอไม่อาจทนเก็บไว้ได้อีกแล้ว คำพูดบางคำไม่อาจพูดออกมาดัง ๆ ได้ แต่เธอก็ไม่ควรถูกทำเหมือนคนโง่

ท่าทางของฌอนเปลี่ยนไปทันที หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็พูดขึ้นด้วยความรู้สึกที่ผสมปนกันไปหมด “ผม...”

ทว่าแคทเธอรีนไม่อยากฟังเขาต่อ เธอจึงเปลี่ยนเรื่องคุยโดยพูดขึ้น “ถ้าผู้ชายไม่แต่งงาน มันเป็นเพราะเขามีเซ็กส์ไม่ได้ หรือเขาอาจจะมีใครในหัวใจ ฉันคิดว่าเขาต้องชอบนิโคลา”

ฌอนพูดขึ้น “... ไม่มีทาง”

“คุณไม่เชื่อฉันหรือคะ?” แคทเธอรีนนิ่วหน้า “สัญชาตญาณของผู้หญิงแม่นยำมากเลยนะคะ เมื่อก่อนฉันเคยอ่านหนังสือจิตวิทยามา คนที่พิการตั้งแต่ยังเด็ก บางคนก็มองโลกในแง่ดีและมีความสุข ในขณะที่บางคนก็มีนิสัยเลวร้าย”

“ไม่ว่าจะกรณีใดก็ตาม นี่ก็เป็นแค่การคาดเดาของคุณนะ ต้องมีหลักฐาน แต่คนที่ทำร้ายพ่อของคุณต้องกลัวว่าเขาจะฟื้นคืนสติขึ้นมา คนคนนั้นอาจจะเป็นคนลงมือเองด้วยซ้ำ...”

“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ ตอนนี้เราต้องรอ เมื่อเริ่มมีคนเคลื่อนไหว เพียงเท่านั้นเราก็จะจับตัวคนบงการได้”

แคทเธอรีนสบตากับฌอนแล้วเขาก็เข้าใจได้ในทันที นี่แหละผู้หญิงของเขา ตอนแรกเขากลัวว่าเธอจะรับมือกับความสับสนวุ่นวายในแคนเบอร์ราไม่ได้

แต่เธอกลับก้าวหน้าเร็วกว่าที่เขาคิดเอาไว้เสียอีก

...

วันถัดไป ในขณะที่ท้องฟ้าสว่างสดใส

เฮดลีย์นำผลการสอบสวนมารายงาน “ไม่มีอะไรผิดปกติกับคนขับรถบรรทุกที่ประสบอุบัติเหตุครับ เป็นรถเก๋งของผู้อำนวยการยูลเองที่เสียการควบคุมและชนเข้ากับรถบรรทุกเมื่อถึงทางเลี้ยว ตำรวจมีการชันสูตรศพของคนขับรถของผู้อำนวยการยูลแล้ว และพบว่าในท้องของเขามียาเสพติดจำนวนมากครับ”

“คนขับเกิดภาพหลอนจากการเสพยาอย่างนั้นเหรอ?” แคทเธอรีนรู้สึกแปลกใจ

“นี่น่าจะเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ แต่จากข้อมูลทางนิติเวช คนขับไม่ได้เสพยามานานแล้วครับ ดังนั้นเขาอาจจะเสพยาโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่คนขับเสียชีวิตแล้ว จึงไม่มีใครรู้ว่าเขาติดต่อกับใครตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่ และใครเป็นคนให้ยากับเขา คนตายแล้วพูดไม่ได้ เฟรกัสเองก็ถูกสอบสวนเหมือนกัน และดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีนี้”