บทที่ 420

“ฉันทำสำหรับสี่คนทานทุกครั้งเลยนะคะ แล้วฌอนก็ทานหมดตลอดเลย” แคทเธอรีนหยิบบล็อกโคลี่ออกมาจากตู้เย็นเพิ่ม

ป้าจัสมินรู้สึกสนใจ “นี่เป็นอนุภาพแห่งความรักหรือเปล่าคะ? ดิฉันเฝ้าดูคุณชายฮิลล์คนโตเติบโตขึ้นมา เขาทานอาหารไม่เก่ง เหมือนกับว่าเขาไม่ชอบทานอะไรเลย แล้วมันก็ดีมากพอแล้วที่เขาจะทานข้าวได้สักชาม”

“...”

พูดตามตรง ถ้าแคทเธอรีนไม่ได้อยู่กับเขาในแคนเบอร์รา เธอคงไม่มีวันเชื่อคำพูดของป้าจัสมิน

เมื่อเธอคิดถึงเรื่องนี้แล้ว เขาต้องชอบอาหารที่เธอทำตอนที่อยู่ที่เมลเบิร์นแน่นอน เพียงแต่ว่าเขาไม่เคยพูดความรู้สึกและความคิดของเขาออกมา เขาบอกแค่ว่าอาหารของเธอก็พอจะกินได้

เขานี่อวดดีอะไรขนาดนี้

ทว่า เมื่อมีคนชอบอาหารที่เธอทำ นั่นทำให้เธอมีความกระตือรือร้นที่อยากจะทำอาหารมากขึ้น

“เดี๋ยวป้าก็จะรู้ค่ะ ว่าเขาทานเก่งแค่ไหน” แคทเธอรีนเริ่มหั่นหมู

การทำหมูย่างต้องใช้เวลานานพอสมควร

ระหว่างที่เธอรอ เธออ่านข่าวในโทรศัพท์ของเธอ

ทว่า เมื่อเธอเห็นการค้นหายอดนิยมที่สุดในค่ำคืนนี้ [คุณชายฮิลล์คนโตกับการฆ่าคนตายในอดีต] หญิงสาวอึ้งไป

เธอรู้สึกไม่ดี

จอยโฟล์ค ไฟแนนเชี่ยล ไทมส์ : [ธาตุแท้ของคุณชายคนโตแห่งออสเตรเลีย คุณชายฮิลล์คนโตมีประวัติอาการป่วยทางจิตอย่างรุนแรง เขาเคยถูกส่งไปโรงพยาบาลจิตเวชหลังจากที่พยายามฆ่าพี่เลี้ยงของเขา มันน่ากลัวมาก นี่คือภาพหลักฐาน]

หัวใจของแคทเธอรีนสั่นสะท้าน เธอแตะเปิดรูปภาพ

มีรูปภาพของเด็กชายอยู่หลายภาพ รูปร่างหน้าตาของเด็กชายคนนั้น ต้องเป็นฌอนเมื่อครั้งเขายังเด็กอย่างแน่นอน รูปหนึ่งเผยให้เห็นว่าเขากำลังถือมีดพร้อมด้วยใบหน้าและมือของเขาที่เปื้อนเลือด ดวงตาของเขาแข็งกร้าว ใบหน้าอ่อนเยาว์ของเขาดูบิดเบี้ยวและน่ากลัว ทั้งยังมีภาพอื่น ๆ อีกสองภาพ ภาพหนึ่งแสดงให้เห็นว่าเขาถูกตำรวจจับ ในขณะที่อีกภาพหนึ่ง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวหลังจากเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลจิตเวช