บทที่ 45

ฌอนพาแคทเธอรีนไปส่งที่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด

เขากำมือแน่นขณะที่รอเธออยู่นอกห้องฉุกเฉิน ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา คุณหมอก็ออกมาจากห้องฉุกเฉินและแจ้งว่า “เธอถูกลักพาตัวมาเหรอครับ? ถ้าพาเธอมาส่งช้ากว่านี้ แม้แต่พระเจ้าก็ไม่สามารถจะช่วยชีวิตของเธอเอาไว้ได้”

“เธอไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหมครับ?” ฌอนถอนหายใจด้วยความโล่งใจ ราวกับยกภูเขาออกจากอกของเขาไปแล้ว

“ครับผม แต่ระบบการทำของร่างกายของเธอยังไม่เป็นปกตินะครับ นอกจากนี้เธอยังคงมีไข้อยู่บ้าง” หมอขมวดคิ้วขณะที่พูดเสริมขึ้น “เธอขาดน้ำอย่างน้อยสามวัน และอาจจะไม่ได้ทานอาหารมากด้วย ยิ่งไปกว่านั้น อาหารที่เธอทานเข้าไปส่วนใหญ่ดูเหมือนจะเก็บค้างเป็นเวลานาน อาจจะต้องใช้เวลาครึ่งเดือนในการฟื้นตัว”

ไม่เพียงแค่ฌอนที่ตกใจเท่านั้น แม้แต่เฮดลีย์เองก็ยังตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น “พวกโจนส์ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?”

ใบหน้าอันหล่อเหลาของฌอนนิ่งขรึม “แจ้งพวกนักข่าวถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ เพื่อให้ทุกคนได้รู้ธาตุแท้ของพวกตระกูลโจนส์”

“รับทราบครับ”

...

แคทเธอรีนฝันว่าเธอเกือบตายแล้ว อย่างไรก็ตาม เธอได้รับอ้อมกอดที่อบอุ่นจากใครบางคนที่ไม่ยอมปล่อยเธอไป

เป็นเพราะความอบอุ่นที่เธอรู้สึกได้ราวกับว่าเธอได้พบกับอัศวินในชุดเกราะที่ส่องประกาย

เมื่อคิดขึ้นมาได้ว่าเธอยังคง...มีชีวิตอยู่จริง ๆ

นี่เป็นความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาเมื่อแคทเธอรีนลืมตาขึ้น

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ร่างของเธอถูกห่อหุ้มด้วยผ้าห่มที่อบอุ่น มีโคมไฟเล็ก ๆ คอยส่องแสงสว่างให้กับห้องพักผู้ป่วย และเครื่องปรับอากาศยังคงทำงานอยู่ เธอไม่ได้อยู่ในคฤหาสน์หลังเก่าที่มืดมิดนั่นแล้ว

“แคทเธอรีน ในที่สุดเธอก็ฟื้น ยัยบ้าเอ้ย!” เฟรยากระโจนเข้ามาหาเธอด้วยดวงตาที่แดงก่ำ และพูดขึ้นด้วยเสียงสะอื้นไห้ “เธอกำลังเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาล และครั้งนี้อาการของเธอหนักกว่าการเข้ารับการรักษาครั้งก่อนมาก เธอทำให้ฉันกลัวมากจริง ๆ “

“เธอตามหาฉันเจอเหรอ?”

เรื่องทั้งหมดที่แคทเธอรีนจำได้คือ เธอรู้สึกเวียนหัวและรู้สึกเหมือนแสบร้อนอยู่ภายใน เธอปวดท้องทรมานมาก เธอคิดว่าเธอกำลังจะตายแล้วจริง ๆ

ในเวลานั้นเอง เธอคิดว่าเธอต้องตายไปแล้วด้วยการถูกทรมานด้วยความหิวโหย ความหนาวเย็นและความกระหายน้ำ