บทที่ 477

แคทเธอรีนยังคงเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเธอจึงพูดขึ้น “คุณให้พ่อครัวทำอาหารทั้งหมดนี่ให้คุณใช่ไหมคะ?”

“เปล่าครับ ผมใช้เวลาตลอดทั้งเช้าทำอาหารกลางวันให้กับคุณที่บ้าน” ฌอนพูด “คุณเป็นคนที่พยายามเอาอกเอาใจผมที่เมลเบิร์น ตอนนี้ถึงตาผมแล้วที่จะจีบคุณคืน”

แคทเธอรีนเยาะเย้ย “คุณชายฮิลล์คนโต คุณนี่เก่งในเรื่องการเอาอกเอาใจผู้หญิงจริง ๆ นะ ดูเหมือนว่าคุณทุ่มเทมากตอนที่คุณตามจีบซาร่า”

“ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม ผมทำอาหารให้คุณเท่านั้น” ฌอนส่งส้อมให้เธอ “ทานให้หมด”

“ฉันไม่ทาน” แคทเธอรีนอารมณ์เสีย ทำไมเธอต้องทานอาหารตามที่เขาบอกด้วย?

“แคทเธอรีน คุณเริ่มไม่มีเหตุผลแล้วนะ คุณไม่มีแฟนเก่าหรือไง?”

“ได้ งั้นฉันจะหาผู้ชายที่คล้าย ๆ อีธานมาดูแลฉันบ้าง ตกลงไหมล่ะ?”

แคทเธอรีนเงยหน้าขึ้นมองเขา อย่างที่คิดเอาไว้ เธอเห็นความไม่พอใจในแววตาของเขาและหัวเราะขึ้น “ดูสิ คุณเคยเอาใจเขามาใส่ใจเราในสถานการณ์แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?”

“ผมขอโทษ” ฌอนขอโทษอย่างจริงใจ จริง ๆ เรื่องเชลลีเป็นความผิดของเขา “ต่อไปผมจะไม่ทำอีกแล้ว”

“ฌอนคะ ไม่มีต่อไปสำหรับเราอีกแล้วนะคะ” แคทเธอรีนยืนกราน

“อย่าพูดเรื่องไร้สาระ”

ฌอนขยับนั่งให้สบายบนเก้าอี้สำนักงาน “ถ้าคุณไม่ทาน งั้นผมก็ไม่ไป”

แคทเธอรีนจ้องมองเขา เธอไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เขาหน้าด้านแบบนี้

“เป็นเด็กดี” ฌอนเคาะโต๊ะแล้วจู่ ๆ ก็พูดขึ้น “ตอนนี้คุณสายตาสั้นหรือเปล่า?”

“แน่นอนว่าไม่”

“แล้วทำไมคุณถึงไม่เห็นว่าผมรักคุณล่ะ?” ฌอนระบายยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลา

“...”

แคทเธอรีนตกใจมาก

บ้าเอ๊ย เขาลอกเลียนแบบเธอ และพูดจาเลี่ยน ๆ ไร้สาระพวกนั้น

ริมฝีปากของเธอขยับ ทว่าฌอนริมปิดปากของเธอเอาไว้ “ไม่ต้องพูด”

“...”

ชายคนนั้นถอนหายใจเบา ๆ “ถึงคุณจะไม่ได้พูด แต่สมองของผมยังเต็มไปด้วยเสียงของคุณ ผมควรจะทำยังไงดี?