บทที่ 570

นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาถูกแทงเพื่อช่วยเธอเอาไว้

ทว่า แคทเธอรีนก็ทำได้เพียงรู้สึกผิดเท่านั้นและไม่อาจตอบแทนเขาได้

“หึ หึ เขาเป็นคนรักของเฟรยาหรือเธอกันแน่?” โทมัสยิ้มออกมา “แคทเธอรีน โจนส์ ดูเหมือนว่าเธอกำลังเล่นชู้กับผู้ชายคนอื่นลับหลังสามีของน้องสาวฉันนะ”

“โทมัส นีสัน แกมันไม่ใช่คน! ฉันโทรแจ้งตำรวจแล้ว การบุกรุกเข้ามาในบ้านของคนอื่นและทำร้ายคนอื่นเป็นเรื่องผิดกฎหมาย ฉันจะไม่ให้อภัยแก” แคทเธอรีนไม่เคยเกลียดใครได้มากเท่าที่เธอเกลียดโทมัสในตอนนี้มาก่อน

“ฮ่า ฮ่า ได้ เอาเลย สามีน้องสาวของฉันคือคุณชายฮิลล์คนโต เขาจะต้องช่วยฉันแน่นอน” โทมัสแสดงสีหน้ามั่นอกมั่นใจและไม่แยแส “ยังไงฉันก็ทำเรื่องแบบนี้มาหลายครั้งหลายหน เขาก็ช่วยฉันครั้งแล้วครั้งเล่า”

เขายังคงพูดว่า ‘สามีน้องสาวของฉัน’ แต่เห็นอยู่เต็มตาว่าฌอนเป็นสามีของแคทเธอรีน

ท่าทางมั่นอกมั่นใจทำให้แคทเธอรีนโกรธมากจนสั่นไปทั้งร่าง

โชคดีที่ตำรวจวิ่งเข้ามาในตอนนั้นและรีบจับตัวโทมัสและพรรคพวก

เวสลีย์และเฟรยาถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลอย่างเร็วที่สุด

ขณะที่เธอนั่งอยู่ในรถฉุกเฉินระหว่างทางที่ไปโรงพยาบาล โทรศัพท์ของแคทเธอรีนก็ดังขึ้นไม่หยุดไม่หย่อน ทุกสายโทรมาจากตระกูลฮิลล์ รวมถึงฌอนด้วย

เธอรับสายของเขาและได้ยินเสียงเขาตะคอกด้วยความโกรธทันที “แคทเธอรีน โจนส์ เธอขับรถออกไปข้างนอกดึก ๆ ดื่น ๆ ไปหาที่ตายหรือไง? เธอยังกล้าขับรถชนประตูคฤหาสน์ ฉันบอกเธอไว้เลย ถ้าเกิดอะไรกับลูกของฉัน ฉันจะฆ่าเธอทิ้ง”

“ฌอน นี่คุณยังจำได้ว่าคุณมีลูกอยู่อีกหรอ ห้ะ?”

แคทเธอรีนทนไม่ได้และแผดเสียงใส่เขา “ทำไมฉันถึงออกมาน่ะเหรอ? เพราะโทมัส นีสัน บุกเข้าบ้านเพื่อนสนิทของฉันแล้วทำร้ายเธอไง ทั้งหมดเป็นความผิดของคุณ เพราะคุณ เดนมนุษย์นั่นถึงกลายเป็นคนจองหองและเลวทราม ฌอน ฮิลล์ ฉันเกลียดคุณ ฉันเกลียดคุณจริง ๆ!”

หลังจากที่ระบายอารมณ์ออกมา น้ำตาของเธอก็ไหลลงมาราวกับสร้อยไข่มุกที่ขาดออก

เธอปิดหน้าและร้องไห้ออกมา

เวสลีย์ที่นอนอยู่บนเปลหามอย่างอ่อนแรงจับมือของเธอเอาไว้ แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

แคทเธอรีนวางโทรศัพท์และปล่อยเสียงร้องไห้ของเธอให้ดังก้องรถพยาบาล

เธอไม่เคยรู้สึกเสียใจมากเท่าวันนี้