บทที่ 58

“ไปไหน?” ฌอนมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรำคาญ “คุณจะออกไปดื่มหรือไปตระกูลโจนส์? หรือจะไปเดทกับรุ่นพี่ของคุณ? อย่าลืมว่าคุณต้องพาเจ้าฟัดจ์ออกไปเดินเล่นเพื่อให้เธอย่อยอาหารง่ายขึ้น”

“...”

แคทเธอรีนไม่กล้าพูดความจริงออกไป

“ฉันจะไปช้อปปิ้งกับเฟรยาค่ะ อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว ฉันเลยอยากได้เสื้อผ้าใหม่”

เขาพิจารณาเธอก่อนจะแสดงความคิดเห็นออกไป “อืมม คุณต้องมีเสื้อผ้าที่สวมแล้วอุ่นกว่านี้ เลิกใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นต่อหน้าผมทั้งวันสักที”

“...”

เธอปิดปากเงียบ

แน่ล่ะ เธอจะไม่สวมเสื้อผ้าบาง ๆ เมื่อใกล้ถึงช่วงฤดูหนาวถ้าไม่ต้องยั่วยวนเขา มิหนำซ้ำ เขายังเป็นคนได้ประโยชน์จากการกระทำแบบนี้อยู่ดี

“ดีเหมือนกัน ผมก็อยากได้เสื้อผ้าใหม่อยู่พอดี ถ้าอย่างนั้นช่วยซื้อเสื้อผ้าให้ผมด้วย ใช้บัตรที่ผมให้คุณไปครั้งสุดท้าย” เขาพูดขึ้นอย่างเกียจคร้าน

เธอพูดอะไรไม่ออก ความจริงแล้วเธอตั้งใจจะไปทานอาหารเย็นกับเฟรยา

ตั้งแต่แต่งงานกับเขามา เธอไม่ได้ทานบาร์บีคิวอร่อย ๆ เลย ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ก็ถึงฤดูกาลของอาหารทะเลสด ๆ แล้วด้วย

“คุณไปซื้อเสื้อผ้าของคุณเองดีกว่าค่ะ ฉันไม่ใช่ภรรยาจริง ๆ ของคุณสักหน่อย” มีความไม่เต็มใจเจืออยู่ในน้ำเสียงของเธอ

เขาเลิกคิ้ว ขณะที่มีรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดาปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “อะไรกันคุณ? มีความประชดประชันซ่อนอยู่เบื้องหลังคำพูดของคุณหรือเปล่า?”

“...”

แคทเธอรีนยอมแพ้ เธอพูดออกไปด้วยเจตนาบริสุทธิ์ไม่มีอะไรแอบแฝง

“ได้ค่ะ ได้ ฉันจะไปซื้อมาให้ คุณใส่เสื้อผ้าไซส์อะไรคะ?”

“คุณไม่รู้แม้กระทั่งผมใส่เสื้อผ้าไซส์อะไร แต่ก็ยังหวังที่จะเข้าใกล้ผมอีกเหรอ?” สีหน้าที่ไม่พอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เธอไม่อายที่จะบอกรักเขาด้วยการกระทำที่ไม่ใส่ใจอย่างนี้เหรอ?

“ฉันขอโทษค่ะ ฉันไม่ดีพอ” ใบหน้าของเธอแสดงความเสียใจออกมา