บทที่ 581

ความเจ็บปวดที่เพิ่มขึ้นพุ่งเข้าใส่ท้องของแคทเธอรีน

เธอคิดกับตัวเองอย่างเศร้าใจ เธอกับฌอนเคยตั้งหน้าตั้งตาคอยที่จะมีลูกมากแค่ไหน เพราะพวกเขาทั้งคู่มาจากปูมหลังที่โชคร้ายทั้งคู่ พวกเขาจึงหวังให้ลูก ๆ ของเขามีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ

ครั้งหนึ่งเธอเคยขอบคุณพระเจ้าที่ประทานลูกแฝดให้กับเธอ

ทว่าต่อมา เธอกลับกังวลอยู่ทุกวันว่าเธอจะปกป้องลูก ๆ ในฐานะแม่ได้อย่างไร

จะต้องทำอย่างไรเพื่อปกป้องพวกเขาไม่ให้โดนซาร่าทำร้าย

ดีแล้วล่ะ ที่พวกเขาจากไป

อย่างน้อยพวกเขาจะได้ไม่ต้องทนทุกข์ทรมาน

บางทีนี่อาจจะเป็นความโล่งอก

“แคทเธอรีน โจนส์ อดทนไว้นะ ลูกต้องไม่เป็นอะไร” ฌอนอุ้มเธอและวิ่งเข้าไปในโรงพยาบาล ผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาตั้งครรภ์ได้สามเดือน ทว่าเธอกลับตัวเบาราวกับขนนก ราวกับเธอจะล่องลอยไปได้ทุกครา

เขารู้สึกราวกับหัวใจของเขาถูกบีบ

เขาไม่อาจบอกได้ว่ามันคืออะไร ทว่ามันรู้สึกเหมือนความกลัวและเขากำลังสูญเสียสิ่งที่เขารักที่สุดไป

ถึงอย่างไรก็ตาม แคทเธอรีนก็ค่อย ๆ หลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้าราวกับว่าเธอไม่ได้ยินเขา

ในเวลาเพียงไม่นาน แคทเธอรีนก็ถูกส่งไปที่ห้องฉุกเฉิน

ฌอนเดินออกไปที่ประตูด้านนอกทั้งที่เลือดยังไหลลงมาจากหน้าผากของเขา

เฮดลีย์มองดูอย่างไม่สบายใจ “คุณชายคนโต ทำไมคุณถึงไม่ไปทำแผลที่หน้าผากล่ะครับ?”

“ฉันไม่มีอารมณ์” มือที่เปื้อนเลือดของฌอนสั่นไม่หยุด เขาแสดงท่าทางเย็นชาและโหดร้ายออกมา

เป็นเวลาไม่นานนักก่อนที่ประตูห้องผ่าตัดจะเปิดออก

คุณหมอเดินออกมา “คุณชายคนโต ลูกของคนไข้ทั้งสองคนไม่สามารถช่วยชีวิตเอาไว้ได้ คุณต้องเซ็นชื่อตรงนี้ทันทีเพื่อให้เธอทำแท้ง ไม่อย่างนั้น แม้แต่ชีวิตของคนเป็นแม่ก็จะตกอยู่ในอันตราย”

“คุณพูดว่ายังไงนะ? ช่วยชีวิตลูกผมเอาไว้ไม่ได้อย่างนั้นเหรอ? คุณมันไร้ประโยชน์ คุณเป็นหมอได้ยังไง?” ฌอนกระชากคอเสื้อของหมอด้วยความโกรธ ดวงตาของเขาแดงก่ำ