บทที่ 611

“ตกลงค่ะ ฉันจะพาเธอไป เอ่อ ฉันโทรหาคุณชายโดยที่คุณนีสันไม่ทราบ เธอสั่งห้ามฉันไม่ให้บอกคุณ” ยาเอลกระซิบ “เธอรู้สึกเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อน เธอเข้าใจดีว่าคุณโจนส์ต้องผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบาก”

“เธอแค่ใจดีเกินไป” ฌอนพูดด้วยความสงสาร ฌอนนึกขึ้นมาได้ในทันทีว่าเขากำลังสงสัยว่าซาร่าโกหกเขาเรื่องโรคซึมเศร้าของแคทเธอรีน เขาก็รู้สึกเจ็บปลาบด้วยความรู้สึกผิด

“จะว่าไปแล้ว คุณนีสันก็เอาแต่เหม่อลอยตั้งแต่เธอได้พบกับคุณโจนส์ ฉันเดาว่าเป็นเพราะคุณโจนส์อ้างว่าคุณเป็นสามีของเธอ ในตอนนี้เธอกลับมาแล้ว เธอยังเรียกคุณนีสันว่าภรรยาน้อยด้วยซ้ำค่ะ”

“ฉันจะคุยกับซาร่าทีหลัง”

ฌอนรู้สึกโมโหกับการกระทำที่ไร้ยางอายของแคทเธอรีน

หลังจากที่ยาเอลวางสายไปแล้วเท่านั้น เธอจึงหันกลับมามองซาร่า

“ทำได้ดีมาก” ซาร่าจับมือของยาเอลพลางพูดขึ้นอย่างน่าสงสาร “ขอบใจมากที่ช่วยฉันมาตลอดนะยาเอล”

“ไม่เลยค่ะคุณนีสัน เมื่อครั้งที่ฉันทำผิดพลาดในตอนนั้น คุณช่วยฉันปกปิดเรื่องนั้นเอาไว้ ถ้าไม่ได้คุณ คุณชายฮิลล์คงไล่ฉันออกจากไลโอน่าและฉันคงไม่ได้เป็นฉันอย่างทุกวันนี้” ยาเอลพูดขึ้นด้วยความซาบซึ้งใจ “ฉํนไม่ได้โง่เหมือนแอลที่เริ่มรู้สึกสงสารแคทเธอรีนหลังจากคุ้มกันเธอไปได้สักระยะหนึ่ง แคทเธอรีนนั่นแหละที่เป็นแค่ภรรยาน้อยแล้วมาแทรกกลางระหว่างความสัมพันธ์ของคุณกับคุณชายฮิลล์คนโต เธอเข้ามาฉกคุณชายไปตอนที่คุณไม่ได้อยู่ด้วย ฉันแค่คิดว่ามันไม่ยุติธรรมกับคุณเท่านั้นเองค่ะ”

“ไม่ ฉันผิดเอง... ก่อนหน้านี้ฉันสร้างปัญหาเอง...” ใบหน้าของซาร่าเต็มไปด้วยความทุกข์ใจ “ถ้าแคทเธอรีนยังขืนยึดฌอนนิคเอาไว้ต่อไป ฉันไม่คิดว่าฉันจะได้แต่งงานกับเขาด้วยซ้ำ”

“อย่าพูดแบบนั้นค่ะ ฉันมั่นใจว่าคุณจะต้องได้แต่ง ฉันจะช่วยคุณเองค่ะ” ยาเอลกัดฟันพูด

ซาร่าพยักหน้ารับ โทรศัพท์ของเธอดังขึ้น เป็นฌอนนั่นเองที่โทรมาหาเธอ

เธอรีบบีบจมูกและทำเสียงขึ้นจมูกก่อนที่เธอจะกดปุ่มรับสาย “ฌอนนิค...”

“เสียงคุณเป็นอะไร?” ฌอนรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่แปลกไปทันที

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ บางที… บางทีฉันคงจะเจ็บคอน่ะค่ะ” ซาร่าตอบขณะที่ฝืนยิ้มออกมา

“ครับ ผมรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว แคทเธอรีนไปหาคุณแล้วสร้างปัญหาให้คุณใช่ไหม?” ในเมื่อซาร่าพยายามปิดบังเรื่องที่เกิดขึ้น ฌอนจึงอดที่จะมองแคทเธอรีนว่าเป็นผู้หญิงหยาบคายไม่ได้ เขาต้องตาบอดไปแล้วแน่ ๆ ตอนที่รู้สึกประทับใจผู้หญิงแบบนั้นในโรงพยาบาลวันนี้

“ไม่ค่ะ ฉันเข้าใจ เธอเกลียดฉันมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เป็นเรื่องปกติที่เธอจะโกรธตอนที่รู้ว่าฉันได้เป็นประธานของฮัดสัน”