บทที่ 613

ยิ่งแคทเธอรีนพูดมากเท่าไร เธอก็ยิ่งรู้สึกโมโหมากขึ้นเท่านั้น ถึงจะเรียนรู้วิธีควบคุมอารมณ์ในช่วงสองสามปีที่ผ่านมา แต่ในตอนนี้เธอก็อดที่จะรู้สึกโกรธขึ้นมาไม่ได้

ฌอนซึ่งรู้สึกเดือดดาลด้วยความโกรธ ไม่แน่ใจว่าจะตอบคำถามของเธออย่างไร “ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าบริษัทนี้เป็นมรดกที่แม่ของเธอทิ้งไว้ให้เธอ?”

แคทเธอรีนยิ้มออกมา “ค่ะ ถูกแล้ว คุณไม่รู้เรื่องนี้ คุณมันไม่รู้อะไรเลย”

ความจริงแล้วเขารู้ เพียงว่าแต่เขาลืมไปแล้วเท่านั้นเอง

ถึงอย่างนั้น เธอจะไม่ยกโทษให้เขา แค่เพียงเพราะเขาลืมมันไปแล้ว

‘ไม่เป็นไรเลยถ้าคุณลืมไปแล้ว แต่คุณจะมาผิดคำสัญญากับฉันเพื่อเห็นแก่ผู้หญิงคนอื่นไม่ได้’

“แต่ยังไงเธอก็ไม่ควรทำร้ายซาร่า” ฌอนพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “เธอผิดเองที่แกล้งตาย ซาร่าทุ่มเทอย่างหนักในการบริหารฮัดสันและปรับปรุงการทำงานของบริษัทให้โดดเด่นมากยิ่งขึ้น”

“แล้วในฮัดสันไม่มีคนที่มีความสามารถคนอื่น ๆ อีกแล้วเหรอ? เมื่อก่อนผู้จัดการวูล์ฟก็บริหารจัดการบริษัทได้ดี ทำไมคุณถึงไม่ให้เขาจัดการไปล่ะคะ? เธอเรียนจิตวิทยามา ไม่ใช่การบริหารธุรกิจ ถ้าเธอต้องการบริหารบริษัท เธอไปบริหารนีสัน คอร์ปอเรชั่นสิ ทำไมเธอต้องมาหาฮัดสัน?”

จู่ ๆ แคทเธรีนก็ยิ้มเศร้าใจออกมาพลางตอบกลับไป “เธอแค่อยากแย่งทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของฉันไปใช่ไหม? เธออาจจะแย่งคุณพ่อกับยูล คอร์ปอเรชั่นไปด้วยก็ได้เหมือนกัน”

“พอสักที ซาร่าไม่ใช่คนแบบนั้น” ฌอนอดที่จะพูดแทรกเธอขึ้นมาไม่ได้ “อย่างแรก เธอสนใจการลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ ฉันไม่มีบริษัทอสังหาริมทรัพย์เลย ฉันเลยให้เธอไปรับช่วงต่อฮัดสัน”

“ดีนี่ ฉันควรต้องขอบคุณพวกคุณสองคนที่ช่วยบริหารจัดการฮัดสันเป็นอย่างดีแทนฉันด้วยไหม?” แคทเธอรีนเหยียดริมฝีปากขึ้นทันที “ฉันควรให้รางวัลเธอสำหรับการทำงานอย่างหนักด้วยดีไหม?”

“แคทเธอรีน ฉันรำคาญท่าทางกวนโมโหของเธอมาก มันน่ารังเกียจ” ดวงตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจของฌอนมองมาที่เธอ

“ก็ได้ค่ะ ถ้าคุณไม่อยากเห็นท่าทางน่ารังเกียจของฉัน คุณควรจะคืนฮัดสันให้ฉันโดยเร็วที่สุด แล้วไล่ซาร่าออกไปซะ ฉันจะกลับไปที่ฮัดสันแล้วจัดระเบียบทุกอย่างใหม่ในวันพรุ่งนี้” แคทเธอรีนไม่ใส่ใจว่าเขาจะมองเธออย่างไร

ฌอนเต็มไปด้วยความรู้สึกโกรธเคือง แคทเธอรีนทำให้เขาดูเหมือนกระหายที่จะเข้าไปยึดครองบริษัทของเธอ “ฉันไม่สนใจบริษัทน่าสมเพชอย่างฮัดสันอยู่แล้ว แต่จะว่าไปแล้ว เธอต้องขอโทษซาร่าต่อหน้าสาธารณชนในวันพรุ่งนี้และขอให้เธอยกโทษให้”

แคทเธอรีนแคะหู “คุณอยากให้ฉันขอโทษอย่างนั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ”