บทที่ 615

ฌอนกัดฟันแน่นพลางเดินไปหาแคทเธอรีน จากนั้นเขาจึงพูดขึ้นเสียงเรียบ “เธอพยายามยั่วฉัน”

“คะ?” แคทเธอรีนประหลาดใจ ดวงตาสีเข้มที่มีเสน่ห์ของเธอเผยให้เห็นถึงความไร้เดียงสาและความสับสน เธอไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าในตอนนั้นเธอดูเย้ายวนมากแค่ไหน “ฉันทำอะไร?”

“เธอรู้ดีกว่าใครทั้งนั้น” ฌอนจ้องไปที่ดวงตาเป็นประกายของเธอและรู้สึกเยาะเย้ยเธออยู่ลึก ๆ นี่คือวิธีที่เธอใช้ยั่วยวนเขาจริง ๆ

แคทเธอรีนพูดไม่ออก พลางมองต่ำลงไปโดยไม่รู้ตัว “เสร็จแล้วเหรอคะ?”

ฌอนจ้องเขม็งไปที่เธอ ใบหูของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงโดยที่เขาไม่รู้ตัว “แคทเธอรีน โจนส์ เธอคิดอะไรของเธอ? ไม่อายบ้างหรือไง?”

แคทเธอรีนเลิกคิ้วขึ้น ปกติเขาก็เป็นคนเลวอยู่แล้ว ทว่าทำไมเขาถึงหูแดง? หรือเขาแสร้งทำเป็นบริสุทธิ์อย่างนั้นเหรอ? “ฉันแค่คิดว่าคุณไม่เห็นต้องไปที่แผนกบุรุษเวชศาสตร์เลย ซาร่าน่าจะเป็นคนไปหาหมอมากกว่า ในฐานะผู้หญิง พวกเธอไม่จำเป็นต้องมีความต้องการมากก็ได้ จากสภาพของคุณ เธอน่าจะพอใจนะ”

“ซาร่าไม่เหมือนเธอ” ฌอนเยาะเย้ยเธอด้วยความไม่พอใจแม้จะจับใจความที่เธอพูดได้

ถึงจะพูดอย่างนั้น เขาก็ให้ซาร่ารอมาสามปี เธอ… จริง ๆ แล้ว เธอเหงาหรือเปล่า?

ความรู้สึกที่ยากจะอธิบายฉายชัดในดวงตาของเขา ทันใดนั้นเอง เขาก็สงสัยเรื่องนี้ขึ้นมา

“คุณรู้ความต้องการของฉันหรือเปล่า? เรามีลูกด้วยกันแล้วนะ” แคทเธอรีนตอบด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

“...”

ฌอนหายใจติดขัดเมื่อได้ยินเช่นนั้น

เขาสงสัยว่าเธอกำลังพยายามจะชวนเขาขึ้นเตียง แต่เขาไม่มีหลักฐาน

“คุณตัดสินใจได้หรือยัง?” แคทเธอรีนถามขึ้นทันที

ฌอนอึ้งไปชั่วขณะ คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน “เธอพูดถึงเรื่องฮัดสันใช่ไหม?”

“ขึ้นอยู่กับคุณว่าจะคืนให้ฉันไหม แต่ที่ให้ฉันขอโทษซาร่า เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้” แคทเธอรีนพูดอย่างไม่ใส่ใจ “พูดไปแล้ว ความอดทนของฉันก็มีขีดจำกัด คุณต้องตัดสินใจภายในวันพรุ่งนี้ ไม่อย่างนั้น ฉันเกรงว่าฉันจะมือลั่นแล้วลงเอยด้วยการเปิดโปงเรื่องชั่ว ๆ ที่พวกคุณสองคนทำลงไป”

“แคทเธอรีน โจนส์ เธอยังไม่รู้สถานะของเธออีกเหรอ? กล้าดียังไงมาขู่ฉัน?!” ฌอนโกรธมาก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความน่ากลัว

“ทำไมล่ะคะ? คุณอยากจะฆ่าฉันหรือไง?” แคทเธอรีนไม่เกรงกลัว