บทที่ 62

“ฉันกังวลถ้าคุณรู้ว่ามันราคาแพง เพราะ... ฉันเห็นว่าเสื้อผ้าที่คุณชอบใส่เวลาปกติดูเหมือนจะราคาไม่แพง ฮ่า ฮ่า จริง ๆ แล้วเสื้อผ้าก็ไม่ผิดหรอกค่ะ เป็นฉันเองที่เข้าใจว่าคุณเป็นคนประหยัดและอยู่แบบเรียบง่าย และเหตุผลนั้นเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันชอบคุณค่ะ”

เธอฝืนยิ้มเขินอายออกไป ด้วยเกรงว่าเธอจะทำลายศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของเขาลง

ฌอนนิ่งไปด้วยความงง จากนั้นเขาจึงเริ่มเข้าใจขึ้นว่าเสื้อผ้าปกติที่เขาใส่นั้นดูราคาถูกมากสำหรับแคทเธอรีน

แววตาของเขาแปลกไปในขณะนั้น “พวกไฮโซมักจะมองคนอื่นแค่ผิวเผินแบบนี้เหรอ?”

พวกเขาคงจะไม่รู้จักสิ่งที่เรียกว่า ‘แบรนด์สั่งตัด’

ความจริงแล้ว เสื้อผ้าที่เขาสวมทุกชุดมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

แคทเธอรีนนิ่งอึ้งไป

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวคุณก็คงเข้าใจเอง” ฌอนลูบศีรษะของเธอด้วยความเห็นอกเห็นใจ จากนั้นจึงเข้าไปในห้อง

ความสับสนวุ่นวายใจเกิดขึ้นภายในใจของแคทเธอรีน แล้วทำไมเขาจะต้องมาหยิกแก้มของเธอและลูบหัวของเธอด้วย? การกระทำเหล่านี้ ทำให้พวกเขาดูเหมือนคู่รักกันซึ่งทำให้สถานการณ์น่าอึดอัดขึ้นไปอีก

...

วันต่อมา ฌอนสวมชุดสูทกระดุมหนึ่งแถวสีน้ำตาลที่เธอซื้อให้เขา เมื่อเขาเดินออกมาจากห้อง แคทเธอรีนมองมาที่เขาและตกอยู่ในภวังค์ชั่วครู่หนึ่ง

แม้ว่าเธอจะเคยเห็นเขาสวมชุดสูทมาทุกประเภทแล้ว ทว่าก็ยังมีความรู้สึกแปลกประหลาดผุดขึ้นในความคิดของเธอ ความรู้สึกหล่อเหลาระคนด้วยความสับสนเจืออยู่ในความรู้สึกของเธอ

ในขณะนั้นเองเธอรู้สึกราวกับว่าเขาเป็นสามีของเธอจริง ๆ

ฌอนชำเลืองมองเธอ เมื่อรู้สึกว่าเธอมองเขาด้วยความงุนงงเช่นนั้น ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้เขารู้สึกมีความสุขขึ้นมา

ย้อนกลับไปในตอนนั้น เขาคิดว่าแบรนด์เสื้อผ้าประเภทที่ไม่ได้สั่งตัดแบบนี้จะสวมใส่ไม่สบายเท่ากับแบรนด์ที่เขาสั่งตัด แต่ถึงอย่างไรก็ตาม เขาก็สวมมันแม้จะไม่เต็มใจนักเพียงเพราะเธอชอบมัน

เมื่อเขาออกไปบ้านไปแล้ว มีเรื่องบางอย่างผุดขึ้นในความคิดของเขา “เมื่อคืนคุณไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าให้ตัวเองเลยเหรอ?”

“ไม่ได้ซื้อค่ะ ฉันมัวแต่วุ่นวายอยู่กับซื้อเลือกเสื้อผ้าให้คุณ” ความเขินอายที่ได้เลือกซื้อเสื้อผ้าให้คนรักแผ่ไปทั่วใบหน้าของเธอ

“ผมคิดว่าคุณมัวแต่วุ่นวายอยู่กับการกินอาหารเย็นมากกว่า” เขาถากถางเธอโดยไม่อ้อมค้อม

“อ้าว ทำไมคุณถึงคิดกับฉันแบบนั้นล่ะคะ?” เพื่อปกปิดความอับอายเอาไว้ แคทเธอรีนจึงพูดด้วยน้ำเสียงหยออกล้อ