บทที่ 666

“เอาเถอะ ฉันจะพาเธอกลับบ้าน”

ฌอนอุ้มซาร่า จากนั้นยาเอลก็ตามพวกเขามา

เมื่อเขากำลังจะวางซาร่าลงในรถ จู่ ๆ เธอก็เอื้อมมือขึ้นมาโอบรอบคอของเขาเอาไว้ เธอพูดเจือด้วยเสียงสะอื้น “อย่าปล่อยฉัน ฌอนนิค อย่าทิ้งฉันไป ฉันรู้ดีว่าฉันมันสกปรก ทำให้คุณไม่อยากแตะต้องฉัน”

“ไม่ใช่นะครับ ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด” ฌอนรู้สึกใจหาย

“คุณไม่ต้องอธิบายหรอกค่ะ ฉันเข้าใจดี” เธอปิดปากเขาเอาไว้ “ความจริงแล้ว ฉันรู้ดีว่าเมื่อสองคืนที่ผ่านมาคุณไปนอนที่บ้านของแคทเธอรีน คุณโกหกฉัน บอกว่าคุณมีงานด่วนต้องจัดการ แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันผิดเอง เพราะฉันทำให้คุณรู้สึกพอไม่ได้ ฉันไม่รังเกียจที่จะเป็นแฟนสาวที่น่าอับอายตลอดไป ตราบใดที่คุณมีความสุข มันไม่สำคัญหรอกค่ะ ตราบใดที่ฉันได้อยู่เคียงข้างคุณแล้วได้เห็นคุณทุกวันเมื่อฉันลืมตาตื่นขึ้นมา”

“ฉันรักคุณค่ะ ฉันรักคุณมากขนาดนี้ได้ยังไง? ตั้งแต่ตอนนั้นที่ฉันได้พบคุณเป็นครั้งแรก ฉันก็ตกหลุมรักคุณจนถอนตัวไม่ขึ้น ตราบใดที่ฉันได้แต่งงานกับคุณ ฉันก็ตายตาหลับแล้วค่ะ”

เธอผล็อยหลับไปขณะที่พูดพึมพำอยู่ในอ้อมแขนของเขา

ยาเอลอดที่จะพูดขึ้นไม่ได้ “คุณชายคนโตคะ ตอนที่คุณโกหกคุณนีสันว่ามีงานด่วนต้องจัดการเมื่อคืน จริง ๆ แล้วเธอทรุดลงร้องไห้ แต่เธอบอกฉันไม่ให้บอกให้คุณรู้ เธอยอมแบกรับทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้เอง เธอยังพูดอีกว่าเธอไม่สนใจที่แคทเธอรีนอยู่เคียงข้างคุณ”

“พอแล้ว” ฌอนกำมือแน่น แววตาของเขาแฝงด้วยความตัดสินใจเด็ดขาด "ฉันจะจัดงานแต่งงานของเราในเดือนหน้า”

“วิเศษไปเลยค่ะ แต่… คุณยังไม่ได้หย่าใช่ไหม?”

“พรุ่งนี้ฉันจะหาหลักฐานการหย่ามาให้ได้” ฌอนตอบอย่างไม่ยี่หระ

...

วันต่อมา

เวลา 08:00 น. ณ สถาบันเฮคเกตต์

แคทเธอรีนกำลังทำอาหารเช้าเมื่อเธอได้ยินเสียงเคาะประตูชุดใหญ่

เมื่อเธอเปิดประตู เธอก็เห็นคนหลายคนยืนอยู่ตรงนั้น มีฌอน เฮดลีย์ ยาเอล และสมาชิกของไลโอน่าอีกสองคนที่เธอเคยเจอมาก่อน