บทที่ 673

“ชาร์ลีมันเลวอะไรอย่างนี้” นิโคลาจุกไปหมด “ลูกขอให้เดเมียนช่วยลูกได้ เมื่อลูกได้รับช่วงต่อยูล คอร์ปอเรชั่นอีกครั้ง ตระกูลแคมโปสจะอยู่ข้างลูก”

“คุณพ่อกับหนูจะรอคุณแม่นะคะ” เมลานี่พูดทั้งน้ำตา

...

ที่โรงพยาบาล

แคทเธอรีนพาโจเอลมาให้ยาทางเส้นเลือด

แม้ว่าการได้เห็นนิโคลาถูกจับจะทำให้โจเอลโล่งอกขึ้นมาบ้าง ทว่าสุขภาพของเขาทรุดลงไปอีกครั้งเพราะเขากระวนกระวายใจ เขาถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลเพื่อเข้ารับการรักษานับตั้งแต่นั้นมา

ไม่นานนักคุณท่านยูลและคุณผู้หญิงยูลก็รีบมาที่โรงพยาบาล ทันทีที่คุณผู้หญิงยูลได้เห็นสภาพของโจเอล น้ำตาก็เริ่มไหลลงมาตามใบหน้าของท่าน “นิโคลามันเสียสติไปแล้ว เราทำดีกับเธอมาตลอดหลายปี ที่ลูกต้องประสบอุบัติเหตุเมื่อสามปีที่แล้วเธอก็ต้องมีส่วนเกี่ยวข้อง โชคดีที่พ่อของลูกกับแม่ขอให้แคทเธอรีนดูแลลูก ไม่อย่างนั้น...”

คำพูดเหล่านั้นทำให้คุณท่านยูลเย็นสันหลังวาบ เมื่อท่านคิดถึงเรื่องนี้แล้ว ท่านก็รู้สึกขอบคุณแคทเธอรีนจากใจจริง “เราติดหนี้บุญคุณหลานเกินไปแล้ว”

แคทเธอรีนยิ้มบาง ๆ และยังคงเงียบอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกค่ะคุณปู่ หนูไม่เคยคาดหวังอะไรจากตระกูลยูลเลย หนูเลยไม่ผิดหวังค่ะ”

“หลาน...” จู่ ๆ คุณท่านยูลก็นึกละอายแก่ใจขึ้นมา

คุณผู้หญิงยูลสะกิดท่าน “แคทเธอรีนพูดถูกนะคะ การกระทำของเราน่าผิดหวังจริง ๆ เป็นความผิดของเรา ฉันไม่น่าขัดขวางไม่ให้โจเอลคบหากับแม่ของเธอเลย ฉันรู้สึกเสียใจจริง ๆ ค่ะ”

คุณท่านยูลกำหมัดแน่นและกระแอมขึ้นมาด้วยความประหม่า “ปู่ก็เห็นด้วยกับย่าของหลาน มาที่คฤหาสน์ตระกูลยูลให้บ่อยขึ้นอีกสักหน่อยสิ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ที่นั่นก็เป็นบ้านของหลาน”