บทที่ 684

ฌอนขมวดคิ้ว “นามสกุลฉันเกี่ยวอะไรด้วย?”

“เพราะคุณชอบยุ่งเรื่องคนอื่นไงค่ะ” แคทเธอรีนตอบอย่างประชดประชัน

ฌอนเยาะเย้ย “เธอเป็นภรรยาเก่าของฉัน เลียมเป็นน้องชายฉัน คนอื่นจะว่ายังไงถ้าพวกเธอสองคนลงเอยกัน? เธอสองคนหน้าด้าน แต่ฉันไม่”

“คุณยังเห็นเลียมเป็นน้องชายอยู่อีกเหรอ? คุณทำร้ายเขาเพราะคุณอยากได้บริษัท และทำให้เขาเป็นเหมือนตัวตลกในแคนเบอร์รา” แคทเธอรีนตำหนิเขา “ฉันไม่เคยเจอใครจอมบงการและเห็นแก่ตัวเหมือนคุณเลย”

“แล้วตอนนี้เธอยังรู้สึกไม่ดีกับเลียมอยู่ไหม?” ฌอนหรี่ตาลง ความเย็นชาฉายแววออกมาจากดวงตาของเขา

“เขาช่วยชีวิตฉันเอาไว้ค่ะ ไม่ใช่เรื่องปกติเหรอคะที่ฉันจะอยู่ข้างเขา?” แคทเธอรีนยิ้มขณะที่เธอพูดขึ้น “เราทั้งคู่ต่างก็ยังโสด ก็อาจจะเป็นไปได้ที่เราจะลองเดทกัน เลียมก็หล่อดีนะคะ”

“เธอไม่กล้าหรอก” ดวงตาที่แฝงไปด้วยความเกรี้ยวกราดราวกับว่าเขาอยากจะกลืนกินเธอเข้าไป “ตระกูลฮิลล์จะไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น”

“ไม่สำคัญว่าคุณจะยอมให้เกิดขึ้นหรือไม่ก็ตาม เพราะยังไงเลียมก็ถูกตระกูลฮิลล์ทอดทิ้งอยู่ดี ในกรณีที่เลวร้ายที่สุดที่เกิดขึ้น เขาก็แค่ไปทำงานที่บริษัทของเขา มีเรื่องเกิดขึ้นมากมายเกินไปจนฉันมีบริษัทมากมายซะจนบริหารไม่ไหว ใครจะไปรู้? ในอนาคตคุณอาจจะต้องเรียกฉันว่า ‘น้องสะใภ้’ ก็ได้” แคทเธอรีนมองเขา “คุณไม่คิดว่าชีวิตเต็มไปด้วยความเซอร์ไพร์สเหรอคะ?”

“...”

ขมับของฌอนกระตุกจนปวดหัว เขารู้ตัวแล้วว่าเขาไม่อาจทนสนทนากับแคทเธอรีนได้ เขามักจะโกรธมากจนเขารู้สึกเหมือนหัวใจจะวาย

“แคทเธอรีน ฉันยอมฆ่าเธอซะดีกว่าปล่อยให้เธอกับเลียมสร้างความอัปยศอดสูให้กับฉัน”

“เอาล่ะค่ะ ฉันก็แค่พูดไปอย่างนั้นเองแหละค่ะ ตอนนี้มีคนตั้งมากตั้งมายพยายามตามจีบฉัน เลียมก็เป็นแค่อีกหนึ่งตัวเลือก ฉันยังไม่ได้เลือกเลยนะคะ”

แคทเธอรีนจากไปด้วยสีหน้าพออกพอใจหลังจากที่ได้พูดเช่นนั้น

ฌอนต่อยต้นไม้

พวกเขาก็หย่ากันแล้ว แต่ทำไมความรู้สึกของเขายังถูกผู้หญิงคนนั้นควบคุมอยู่อีก? เขาอยากจะซ่อนเธอเอาไว้ด้วยซ้ำตอนที่เขาเห็นเธอเต้นรำกับผู้ชายคนอื่น

...