บทที่ 70

ลำคอของแคทเธอรีนรู้สึกเจ็บร้าวจนน้ำตาของเธอไหลลงมาอาบแก้ม เธอคิดว่าเธอกำลังเผชิญหน้ากับซาตาน

เธอรู้สึกเสียใจที่ทำแบบนั้น!

“คุณทำเรื่องชั่ว ๆ แบบนี้ได้อย่างไร! ทั้ง ๆ ที่ผมไว้ใจคุณมาก!”

ความโกรธปะทุอยู่ในอกของฌอน ทำไมเธอถึงทำอย่างนั้น? สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดในชีวิตของเขาคือการถูกหลอกลวง

เขาโกรธเธอ ทว่าผิวที่เขาสัมผัสอยู่ตอนนี้ทำให้เขาไม่อาจควบคุมสติของเขาเอาไว้ได้ เมื่อไม่สามารถควบคุมได้แล้ว เขาจึงเหวี่ยงเธอลงบนเตียง

เสื้อผ้าของแคทเธอรีนถูกฉีกออกเพราะเขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ เขารีบลุกขึ้นและเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง

ปัง!

เสียงกระแทกปิดประตูเสียงดัง มันกระแทกหัวใจของแคทเธอรีนด้วยเช่นกัน

แคทเธอรีนตัวสั่นเทาอย่างไม่รู้ตัวพลางจ้องมองไปที่เพดานด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า เธออยากรู้ว่าเขาจะโกรธเธอมากจนเขาไม่ยอมแตะต้องเธอหรือเปล่า

นั่นคงเป็นความจริง เขาไม่ได้หลงรักเธอตั้งแต่แรกที่เจอกัน

เธอทำผิด!

เธอทำผิดอย่างมหันต์ เธอไม่ควรถูกเกลี้ยกล่อมจนยอมใช้วิธีแบบนี้!

แคทเธอรีนลดสายตาลงด้วยความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้าใส่เธอ

เสียงน้ำในห้องน้ำดังขึ้นไม่ขาดสายเป็นเวลา 45 นาที

ด้วยความกังวลว่าฌอนจะเป็นอะไรไป เธอจึงรวบรวมความกล้าเพื่อเดินไปเคาะประตูห้องน้ำ “คุณเป็นอะไรไหมคะ? ฉันขอโทษนะคะ คุณต้องการให้ฉัน—“

“หุบปาก ผมยอมตายดีกว่าแตะต้องผู้หญิงอย่างคุณ”

ประตูห้องน้ำถูกเปิดออกอย่างแรง ฌอนมองไปที่เธอด้วยดวงตาที่แดงก่ำตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

เธออ้าปากค้างด้วยความตกใจ

“คุณใส่ยาเข้าไปในอาหารมากแค่ไหน?” เมื่อไม่มีที่ระบายความโกรธของเขา ฌอนกระชากเธอเข้าไปในห้องน้ำแล้วกดเธอลงในน้ำเย็น

ก่อนที่น้ำเย็นจะทันได้ท่วมศีรษะของเธอ แคทเธอรีนก็ตัวสั่นไปทั้งร่าง