บทที่ 727

“ครับ ได้ครับ”

การข่มขู่แกมบังคับของฌอนทำให้ผู้จัดการทุกคนต่างกลัวมากจนหายใจไม่ออก พวกเขารีบออกไปจากที่นั่น

ทันใดนั้นเอง ภายในออฟฟิศก็เงียบลง

ซูซี่กอดคอของแคทเธอรีนเอาไว้พลางพูดขึ้น “จู่ ๆ หนูก็คิดถึงฝีมือการทำอาหารของคุณแม่ขึ้นมา คุณพ่อหนูพามาชิมอาหารที่คุณน้าทำเมื่อนานมาแล้ว แล้วมันก็อร่อยมากเลยค่ะ รสชาติเหมือนฝีมือของคุณแม่เลย หนูก็เลยขอให้คุณลุงพาหนูมาหาคุณน้า”

จากนั้นเธอก็แอบขยิบตาให้กับแคทเธอรีน

“...”

แคทเธอรีนรู้สึกชาไปหมด

จากที่เธอเคยเป็นแม่จนถูกเปลี่ยนให้มาเป็นน้า ถ้าฌอนไม่อยู่ใกล้ ๆ เธอคงจะตีก้นซูซี่ไปแล้ว

ทั้งหมดนี้มันเรื่องอะไรกัน?

ถึงอย่างไรก็ตาม ตอนนี้เธอก็ทำได้เพียงเล่นตามน้ำไปกับซูซี่เท่านั้น

เมื่อแคทเธอรีนไม่ตอบ ใบหน้าอันหล่อเหลาของฌอนก็เคร่งขรึม แล้วเขาก็พูดขึ้น “เธอได้ยินที่ซูซี่พูดไหม? หลานอยากทานอาหารฝีมือเธอ”

“ไม่ แต่ทำไมคุณกับซูซี่ถึงอยู่ด้วยกันได้?” แคทเธอรีนขมวดคิ้ว กำลังบอกตัวเองให้ใจเย็นแล้วมีเหตุผล “เธอเป็น… ลูกสาวของเลียมไม่ใช่เหรอ?”

“ถ้าอย่างนั้นเธอก็รู้แล้วใช่ไหมว่าเลียมมีลูกสาว?” น้ำเสียงของฌอนเจือด้วยความขมขื่นโดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

เขาไม่ได้โกรธที่แคทเธอรีนไม่บอกเรื่องนี้กับเขา แต่เพราะเธอใกล้ชิดกับเลียมมากทั้ง ๆ ที่เธอรู้ว่าเขามีลูกแล้ว

“... ฉันก็เพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้เอง” แคทเธอรีนไม่สนใจเขาแล้วเดินไปอุ้มซูซี่ “หนูอยากทานอะไรคะ?”

“หมูย่าง หมูตุ๋น แล้วก็ปลานึ่งค่ะ”

“...”

แคทเธอรีนรู้สึกว่าเธอเหงื่อออก ความเจริญอาหารและอาหารที่ชอบของเธอคล้ายกับของใครบางคนจริง ๆ เลย

“ได้จ้ะ งั้นเราไปซื้อวัตถุดิบทำอาหารกันตอนนี้เลยดีไหม?”

เพราะลูกสาวสุดที่รักของเธออยากทานอาหารที่เธอทำ เป็นธรรมดาที่แคทเธอรีนจะรามือจากงานที่เธอรับผิดชอบ เธอสวมเสื้อสูทตัวเล็กแล้วพาซูซี่ออกไป เธอไม่ได้มองฌอนเลยตั้งแต่ต้นจนจบ