บทที่ 735

ภาพนั้นทำให้ฌอนโมโห เขาอดที่จะปวดใจไม่ได้

เขารีบหยิบผ้าเช็ดตัวไปห่อร่างเล็กเอาไว้แน่น จากนั้นเขาก็อุ้มซูซี่ขึ้นมาในอ้อมแขนแล้วรีบเดินออกจากห้องน้ำ

ขณะที่ซูซี่ถูกอุ้มไปที่เตียง เธอก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น “หนูเจ็บ... หนาวมากเลยค่ะ...”

ฌอนแตะผิวของเด็กหญิง แล้วเมื่อเขาพบว่ามันเย็นเฉียบ เขาก็ตรวจดูร่างกายของเธอแล้วก็เห็นรอยช้ำตรงข้อศอก

“ซูซี่ ไม่เป็นไรนะคะ เดี๋ยวคุณลุงจะใส่เสื้อผ้าให้นะคะ” ฌอนหยิบผ้าห่มมาพันรอบตัวเด็กหญิงเอาไว้ เมื่อเขาหันกลับมา เขาก็ชนเข้ากับซาร่าที่เดินมาพร้อมกับเสื้อผ้าของเด็ก

เธอดูกระวนกระวายใจและเสียใจ “ฌอนคะ ฉันขอโทษ ฉันไม่รู้ว่าจู่ ๆ เธอก็ล้มลงไปได้ยังไง...”

“ผมบอกให้คุณอาบน้ำให้หลาน แต่คุณทำแบบนี้เหรอ? คุณนั่งอยู่เฉย ๆ ตอนที่หลานล้มลง”

ความรู้สึกโกรธอย่างอธิบายไม่ได้เอ่อล้นขึ้นมาในกายซาร่า นี่เป็นครั้งแรกที่ฌอนควบคุมความโกรธของเขาไม่ได้แล้วมาพาลใส่เธอ

“ฉัน… ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันตกใจมากจนไม่ทันได้ตั้งตัว”

ซาร่าน้ำตาคลอจากที่โดนเขาตะคอกใส่ เธอกัดริมฝีปากและเอื้อมมือไปหาซูซี่ “ซูซี่ คุณป้าแต่งตัวให้หนูนะ”

“ไม่เอา หนูไม่อยากให้คุณแต่งตัวให้หนู” ซูซี่ถอยหนีด้วยความกลัว แววตาของเธอเต็มไปด้วยความขัดขืน

“พอแล้ว ผมจะทำเอง” ฌอนหยิบเสื้อผ้ามาและรีบช่วยซูซี่สวมเสื้อผ้า

ที่ด้านข้าง ซาร่ากำมือแน่นด้วยความโกรธทั้งใบหน้าของเธอซีดลง

เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฌอนจะโกรธเธอครั้งแล้วครั้งเล่าเพราะเด็กคนนี้ มันควรจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ เหรอ? ซูซี่ไม่ใช่ลูกของเขาด้วยซ้ำ

หลังจากแต่งตัวเสร็จแล้ว ฌอนก็อุ้มซูซี่ไปที่ห้องข้าง ๆ

เมื่อเขาไปเอายาขี้ผึ้งมาทา ซูซี่หลบแล้วซ่อนด้านที่เจ็บเอาไว้ทั้งน้ำตาไหลลงมาจากดวงตา “หนูไม่ทา”

“ซูซี่เด็กดี หนูจะดีขึ้นถ้าหนูทาขี้ผึ้งนะ” ถึงฌอนจะกระวนกระวายใจมาก ทว่าเขาก็ยังพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“หนูไม่อยากทา หนูไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว หนูอยากหาคุณแม่ หนูอยากไปหาคุณน้าเคธี่” ซูซี่ซุกใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอพลางสะอึกสะอื้น ความหวาดกลัวซ่อนอยู่บนใบหน้าของเธอ