บทที่ 739

ฌอนไม่รู้จะพูดอะไรออกมาดี

เอาล่ะ ถึงเขาจะคิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่เขาก็ยังไม่เคยลิ้มลองอาหารรสชาติเหมือนที่แม่ทำของแคทเธอรีน บางทีฝีมือการทำอาหารของแคทเธอรีนคงรสชาติคล้ายกับที่แม่ของซูซี่ทำมาก

“ก็เป็นเรื่องปกติที่เด็ก ๆ จะหิวเวลานี้ ฉันจะทำ… ซูเฟล่ให้หนู”

แคทเธอรีนลูบศีรษะของซูซี่แล้วหันกลับไปที่ห้องครัว

ซูซี่รีบเดินตามเธอไปทันทีราวกับลูกแมวน้อยที่หิวโหย

ฌอนไม่เคยทานซูเฟล่มาก่อน ทว่าเขาเคยได้ยินซาร่าพูดว่าเป็นขนม

“ให้เด็กทานขนมตอนกลางคืนมันไม่ดีนะ” ฌอนต่อว่าเธอทั้งใบหน้าบึ้งตึง เขายังไม่ลืมที่เธอต่อว่าเขาเรื่องให้ซูซี่เล่นโทรศัพท์มือถือก่อนหน้านี้ อีกทั้งเธอก็ไม่ได้ดีไปกว่าเขาเลย

แคทเธอรีนไม่สนใจเขาพลางหยิบไข่ออกมาจากตู้เย็น จากนั้นเธอจึงแยกไข่แดงออกจากไข่ขาว

ไข่แดงสีสดใสทำให้นิ้วของเธอดูเรียวขึ้น อีกทั้งข้อมือขาวสะอาดของเธอทำให้เขาอยากจะจับเอาไว้

ฌอนมัวแต่ครุ่นคิดอยู่สักพักจนกระทั่งซูซี่ตอบเขาขึ้นมา “ซูเฟล่ที่คุณน้าเคธี่ทำไม่ได้หวานขนาดนั้นค่ะ”

“ซูซี่ ดูเหมือนว่าหนูจะรู้ไปซะทุกอย่างเลยนะ เหมือนกับหนูรู้จักคุณน้าเคธี่ดีอย่างนั้นแหละ” ฌอนรู้สึกสงสัย

แคทเธอรีนตอบโดยไม่เงยหน้า “เพราะเลียมชอบขอให้ฉันดูแลเธอบ่อย ๆ น่ะค่ะ โดยเฉพาะ… ตอนที่แม่ของเธอเพิ่งเสีย”

เพียงแค่นั้นฌอนก็เข้าใจ ทว่าเขากลับยิ่งไม่พอใจมากขึ้นไปอีก

เธอทำซูเฟล่อย่างรวดเร็วเพราะมันอบเสร็จภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที

ฌอนสังเกตเห็นว่าเธอเพิ่งตีไข่ขาวและใส่เนยก่อนจะโรยหน้าด้วยลูกเกดและถั่ว มันมีคุณค่าทางอาหารมาก แล้วดีต่อสุขภาพมากกว่าเค้กจากข้างนอกนั่น มันดีกับการให้เด็กทาน

เมื่อกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้องครัว แม้กระทั่งผู้ชายที่โตแล้วอย่างเขายังอยากทาน

หลังจากอบเสร็จแล้ว ซูซี่ก็นั่งลงที่โต๊ะตัวเล็กและทานซูเฟล่หอมกรุ่นนั่น