บทที่ 775

”ถ้าไม่ใช่เพราะไหวพริบของผม ผมคงจะเข้าไปพัวพันกับปัญหาของคุณแล้ว นี่ผมยังไม่ได้คิดบัญชีกับคุณเลยนะ อ้อ แล้วก็ตอนนี้คุณควรคิดให้ออกว่าคุณยังมีอะไรเป็นประโยชน์ต่อผมอีก พอคุณไม่มีฌอนอยู่ข้าง ๆแล้ว ในสายตาผมคุณก็ไม่เหลืออะไรเลย”

การโทรสิ้นสุดลงฉับพลัน ซาร่าตกใจมาก

เธอจับโทรศัพท์แน่น เธอรู้มาโดยตลอดว่าในสายตาของคนกลุ่มนั้นไม่ว่าเธอจะโดดเด่นแค่ไหนในแวดวงจิตวิทยาและศิลปะ พวกเขาเพียงสนใจลําดับความสําคัญตามภูมิหลังของวงศ์ตระกูลเท่านั้น ครอบครัวนีสันไม่เป็นดังแต่ก่อนที่เคย ดังนั้นเธอจึงทําได้เพียงจับฌอน ร็อดนีย์ และเชสเตอร์ไว้ให้แน่นเท่านั้น

คลื่นแห่งความตื่นตระหนกพุ่งเข้าใส่ เธอกดหมายเลขของร็อดนีย์

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ร็อดนีย์ก็รีบรุดมาอย่างรวดเร็ว

ซาร่าล้างหน้าและเปลี่ยนเป็นชุดสีขาวเรียบร้อยแล้ว เธอนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่นพร้อมดื่มไวน์ รูปลักษณ์ของเธอดูเป็นคนที่สิ้นหวังแต่ก็ยังคงสัมผัสได้ถึงความบริสุทธิ์เช่นกัน

“ซาร่า หยุดดื่มเถอะ” ร็อดนีย์ฉวยแก้วไวน์ของเธอออก การได้เห็นผู้หญิงที่เขาแอบหลงรักตั้งแต่ยังเป็นเด็กหนุ่มอยู่ในสภาพเช่นนี้ทําให้เขาเจ็บปวด

“ร็อดนีย์ คุณไม่เกลียดฉันเหรอ?” ซาร่าเงยหน้าขึ้นมองด้วยตาแดงก่ำ “คุณไม่คิดว่าฉันน่าขยะแขยงเหรอ?”

ตอนแรกร็อดนีย์รู้สึกไม่สบายใจที่เทพธิดาในใจของเขานอนกับชายวัยกลางคน แต่เมื่อมองดูเธอเป็นแบบนี้ เขาก็เห็นใจเธออย่างบอกไม่ถูก “ซาร่า คุณนี่เหลวไหลจริง ทําไมคุณไม่บอกพวกเราล่ะ? เรารู้เกี่ยวกับความทุกข์ทั้งหมดที่คุณผ่านมาตอนนั้นแล้ว เราเข้าใจว่าคุณตกเป็นเหยื่อและไม่รังเกียจเลย แต่คราวนี้คุณนอกใจฌอน ไม่มีผู้ชายคนใดทนเรื่องนั้นได้หรอก”

“ฉันกลัวว่าพวกคุณจะรับไม่ได้ถ้าคุณเห็นภาพเหล่านั้น ฉันแค่อยากจะรักษาศักดิ์ศรีเสี้ยวสุดท้ายของฉันไว้ ฉันไม่คิดมาก่อนว่าฉันจะสูญเสียศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ไปหมด”

ซาร่าห์ยิ้มอย่างน่าสงสาร “ฌอนนิคไปแล้ว งานแต่งงานคงไม่ได้จัดอีก ทุกคนในแวดวงสังคมต้องพูดถึงฉันและดูถูกฉัน ฉันรับไม่ไหวอีกแล้ว ตอนนั้นฉันก็อยากตายเหมือนกันแต่ฉันก็อดทนเมื่อนึกถึงฌอนนิค ฉันไม่รู้เลยว่า.. ฉันควรจะตายไปซะตั้งแต่ตอนนั้น”

พูดจบ เธอหยิบขวดไวน์ขึ้นดื่มโดยตรงจากขวด “อย่าห้ามฉันเลย ให้ฉันดื่มจนตายเถอะ”

“อย่าทำแบบนี้สิครับ บางทีฌอนอาจจะโกรธชั่วครู่ชั่วยามก็ได้หรือเปล่า? ให้เวลาเขาหน่อยนะ” ร็อดนีย์กระชากขวดไวน์ออกไป เขาขบฟันก่อนกล่าวว่า "ผมจะเตือนสติฌอนให้กลับมาให้ได้"