บทที่ 783

ฌอนกุมขมับ "ทําไมฉันถึงมาอยู่นี่ได้?"

ตอนนั้นเขาอยู่กับซูซี่และแคทเธอรีน กำลังกินแมคโดนัลด์ในสวนสนุกนี่นา

“นายไม่ได้พักผ่อนติดต่อกันหลายวัน ทำให้เป็นลมเนื่องจากความผิดปกติของเส้นประสาทสมอง

แคทเธอรีนพานายมาส่งที่นี่” เชสเตอร์ชำเลืองมองเขาอยู่นานเอ่ยว่า “แทนที่จะเป็นลม เรียกว่านายผล็อยหลับไปเพราะว่าเหนื่อยมากคงจะดีกว่า นายคิดว่าตัวเองเป็นคนเหล็กหรือไง?

ฌอนค่อย ๆ ย่นคิ้วเข้าหากัน

“แล้วนายหิวไหม? ฉันจะเรียกเฮดลีย์…”

“ฉันจำได้ที่นายบอกว่าฉันเคยกินเคเอฟซีกับแคทเธอรีนมาก่อน” ฌอนขัดจังหวะเขาทันที

“ใช่ ทําไมนายพูดถึงเรื่องนั้นขึ้นมาล่ะ?”

“ว่าแต่ฉันเคยไปกับผู้หญิงคนอื่นมาก่อนด้วยไหม?” ฌอนถาม

"ฉันจะรู้ได้ไง?" เชสเตอร์รู้สึกไม่อยากเชื่อ “อาจจะไม่ ทำไมเหรอ?"

"ก็ไม่มีอะไร"

แม้ฌอนพูดแบบนั้น แต่เขาก็ผลุดลุกนั่งทันที เปิดผ้าห่มออกและเปลี่ยนเสื้อผ้ารองเท้า “ช่วยฉันจัดการเอกสารออกจากโรงพยาบาลด้วย ฉันจะไปแล้ว"

"ฌอน ฮิลล์" เชสเตอร์โกรธมาก “นายจริงจังกับสุขภาพของตัวเองหน่อยได้ไหม”

“ตอนนี้ฉันหายแล้ว ไม่เป็นไร”

ฌอนเปิดประตู ยาเอลซึ่งรออยู่ที่ประตูพูดทันทีว่า “คุณชายใหญ่ฮิลล์ คุณจะไปไหนคะ? ฉันจะไปส่งคุณ”

"ทําไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?" ฌอนกราดสายตาที่เฉียบคมมองไปที่ยาเอล เธอสะดุ้งด้วยความกลัว

เธอต่างจากเฮดลีย์และเป็นสมาชิกของไลโอน่า เธอไม่ค่อยมาดูแลฌอนถ้าเขาไม่เรียกหาตัว

เหตุผลเดียวที่เธอมาที่นี่ก็เพื่อจับตาดูเขาให้ซาร่าเท่านั้น