บทที่ 785

ฌอนเห็นท่าทางตกใจของแคทเธอรีน

มุมปากของเขายกยิ้มเล็กน้อย เขาโกหกได้ไม่เนียนแต่เธอเชื่อเขาอย่างง่าย ๆ

“ที่ผมพูดเป็นความจริงนะ ผมแนะนําให้คุณอยู่ห่างจากเขาดีกว่า” ฌอนกล่าวเสริม

แคทเธอรีนกลอกตามองเขาและหยิบโทรศัพท์เธอออกมาเพื่อโทรหาไอแซค

ฌอนกล่าวว่า "ไอแซคไปแล้ว"

“ฌอน ฮิลล์ คราวนี้คุณทําอะไรอีก?” แคทเธอรีนจ้องมาที่เขา

“ผมบอกเขาว่าการไล่ตามคุณทําให้ผมขุ่นเคือง และเขาก็จากไปโดยไม่พูดอะไรสักคํา” ฌอนกล่าวอย่างโอหัง "เขามันขี้ขลาดตาขาว"

แคทเธอรีน "..."

ถ้าเธอไม่รู้จักไอแซคดี เธอคงจะเชื่อเรื่องไร้สาระของฌอน

ชายคนนี้โกหกขึ้นมาหน้าด้าน ๆ

เมื่อเห็นว่าเธอหยุดพูดและมองเขาสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมรณ์ด้วยใบหน้าที่สวยงามของเธอ ฌอนจึงกระแอมก่อนเอ่ยว่า “ผมมาที่นี่เพื่อขอบคุณที่ช่วยส่งผมไปโรงพยาบาลเมื่อวานนี้ ขอผมเลี้ยงอาหารค่ำคุณเพื่อแสดงคำขอบคุณคืนนี้ดีไหม?”

“ขอบคุณแต่ไม่ต้องหรอก เมื่อวานนี้ฉันส่งคุณไปโรงพยาบาลด้วยความเมตตาและจบลงด้วยการถูกเพื่อนที่แสนดีของคุณขู่กระโชกโฮกฮากใส่ พวกเขาบอกว่าฉันเหมือนผีที่คอยตามหลอกหลอนคุณ และฉันถือโอกาสนี้กลับไปคบกับคุณ ฉันเลยบอกให้พวกเขาเตือนคุณให้จ่ายคืนค่ารักษาพยาบาลให้ฉัน แต่พวกเขาก็บอกว่าฉันแค่ต้องการหาข้ออ้างที่จะเจอคุณ”

แคทเธอรีนกอดอกอย่างเย็นชาและเยาะเย้ย “ถ้าฉันตกลงที่จะไปทานอาหารเย็นกับคุณ หูฉันคงถูกเคี้ยวจนแหว่งจากคมเขี้ยวของเขาอีกครั้งละมั้ง”

"คุณกําลังพูดถึงร็อดนีย์ใช่ไหม?"

ขมับของฌอนเต้นตุบอย่างกะทันหัน ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาเป็นเพื่อนสนิทที่สุดมาหลายปีแล้ว ฌอนก็อยากจะต่อยเขาจริง ๆ "อย่าไปฟังคำไร้สาระของเขาเลย"

“ฌอน ฮิลล์ ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าคุณต้องการอะไร”