บทที่ 787

”คุณลินซ์อย่ากลัวไปเลยครับ พวกเราไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร” พ่อบ้านพูดพลางเอามือดันประตูไว้

“ฉันทำลายชื่อเสียงของร็อดนีย์ สโนว์ไปขนาดนั้น แล้วพวกคุณจะไม่ได้มีเจตนาร้ายได้ยังไง?”

เฟรยาไม่เชื่อตำของพวกตระกูลใหญ่เหล่านี้เลย ในอดีตแคทเธอรีนเคยถูกนายท่านตระกูลฮิลล์เรียกพบ ตอนนั้นหน้าเธอก็ถูกทำจนเสียโฉม

เธอยังหาแฟนไม่ได้เลยนะ จะให้มาโดนทำเสียโฉมหรือโดนกักขังได้ยังไง

“ถ้าคุณให้ความร่วมมือ เราก็จะไม่บังคับจับตัวคุณไป” พ่อบ้านถอนหายใจอย่างหมดทางเลือก

เมื่อเห็นพวกการ์ดบุกเข้ามา แคทเธอรีนก็เดินมาหา “เฟรยา ฉันจะไปกับเธอ”

“คุณโจนส์ เรื่องนี้…” พ่อบ้านขมวดคิ้ว เขาเคยได้ยินชื่อแคทเธอรีนมาบ้าง เธอเป็นทายาทของตระกูลยูล

“ฉันเชื่อว่าตระกูลสโนว์คงไม่ทำอะไรไร้เหตุผล ถ้ามีเรื่องจะคุยเราก็คุยกันได้ บอกตรง ๆ ว่าฉันไม่ไว้ใจที่จะให้เพื่อนฉันไปคนเดียว”

“ก็ได้ครับ” พ่อบ้านพยักหน้า “งั้นก็ไปด้วยกัน”

“แคธี่ เธออยากไปกับฉันจริงเหรอ?” เฟรยากังวล พวกเธอทั้งสองไม่รู้จักตระกูลสโนว์เลย ใครจะรู้ว่าพวกเธอกำลังเดินเข้าถ้ำเสือหรือเปล่า?

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันว่าตระกูลสโนว์คงไม่ก่อให้เกิดเรื่องยุ่งยากอะไรหรอก ถ้าเห็นแก่พ่อของฉัน”

แคทเธอรีนค่อยข้างมั่นใจกับคำพูดของเธอ

แต่เมื่อเข้าไปในรถ เธอก็ส่งข้อความไปหาฌอนอย่างหน้าด้าน ๆ

เธอไม่มีทางเลือกนี่นา แม้ว่าเธอจะเกลียดเขาแต่ถึงอย่างไรเฟรยากับเธอก็ควรต้องได้กลับมาอย่างไร้รอยขีดข่วนถ้าเขาโผล่ไป ไม่ว่าอย่างไร คนในประเทศนี้ต่างก็ต้องให้เกียรติฌอน