บทที่ 82

“เจ้าหน้าที่แชนด์เลอร์ นี่คือแคทเธอรีน เป็นลูกสาวที่รักอีกคนหนึ่งของฉัน เธอไม่เพียงแต่กล้าหาญ แต่ยังใจดีและซื่อสัตย์อีกด้วย เมื่อไม่นานมานี้ เธอได้ให้ความร่วมมือกับตำรวจและปลอมตัวเข้าไปจับกุมกลุ่มคนที่ถ่ายทอดวิดีโอผิดกฎหมาย เฮ้อ ลูกสาวคนโตของฉันก็กำลังจะแต่งงานในไม่ช้านี้ แต่ลูกสาวคนเล็กของฉันยังโสด ฉันหวังว่าเธอจะแต่งงานในเร็ว ๆ นี้เหมือนกัน คุณไม่มีลูกชายคนเล็กที่ยังโสด...”

ความลุกลี้ลุกลนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเจ้าหน้าที่แชนด์เลอร์อย่างรวดเร็ว ทุกคนในเมลเบิร์นต่างรู้กันว่าแคทเธอรีนเกือบจะโดนข่มขืนในวิดีโอถ่ายทอดสด ไม่มีครอบครัวไหนกล้ารับเธอเข้าไปอีกแล้ว

“เอ่อ ใช่ครับ เธอดูเหมือนเป็นผู้หญิงที่ดี น่าเสียดายที่ลูกชายของผมมีคนรักเสียแล้ว เฮ้ นั่นประธานไรท์ไม่ใช่เหรอ? ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

เจ้าหน้าที่แชนด์เลอร์ขอตัวและเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

เจฟฟี่พูดขึ้นด้วยความเสียใจ “ไม่ต้องห่วงนะเคธี่ วันนี้พ่อจะหาสามีที่ดีให้กับลูกเอง”

ความไม่แยแสปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแคทเธอรีน เธอไม่คาดหวังอะไรจากพ่อแม่ของเธออีกแล้ว

“ตอนนี้คุณเลิกเสแสร้งได้แล้วค่ะ คุณเป็นคนจัดฉากให้นักข่าวอยู่ที่หน้าประตู และอีกไม่นานก็จะมีคำพูดแบบว่าพวกเราเป็นครอบครัวที่มีความสุข ไม่จำเป็นต้องแสดงอีกต่อไปแล้วค่ะ ฉันมาที่นี่วันนี้เพื่ออวยพรวันเกิดให้คุณย่าแค่นั้นเอง ฉันไม่สนใจเรื่องอื่น”

แซลลี่ข่มความโกรธของเธอเอาไว้พลางกัดฟันพูดออกมา “แคทเธอรีน โจนส์ อะไรทำให้แกเป็นคนใจร้ายใจดำแบบนี้? ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกฉันก็เลี้ยงดูแกมาตั้งแต่ยังเด็ก และเสียเวลาอบรมสั่งสอนแกมา นอกจากแกจะไม่สำนึกความผิดของตัวเองแล้ว แกยังใส่ร้ายป้ายสีเราต่อหน้าที่สาธารณะ แกยังมีจิตสำนึกเหลืออยู่อีกบ้างไหม? นอกจากเรื่องของรีเบคก้าแล้ว เราเคยทำอะไรผิดต่อแกอีกเหรอ? เราขังแกไว้ในคฤหาสน์หลังเก่าก็เพื่อปกป้องแก ไม่ได้มีอะไรแอบแฝง”

“ที่คุณแม่พูดมาก็ถูกค่ะ นั่นคือเหตุผลว่าทำไมหนูถึงไม่เกลียดคุณ พ่อกับแม่ทำให้หนูเกิดมาบนโลกนี้ แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกคุณจะมาฆ่าหนูได้เหมือนกัน!” แคทเธอรีนเยาะเย้ยด้วยความโกรธ

เจฟฟี่ตะคอก “เราจะฆ่าแกตั้งแต่เมื่อไร? สภาพแวดล้อมที่คฤหาสน์เก่ามันแย่ขนาดนั้นเลยหรือ? ฉันไม่ได้ห้ามให้แกกินอาหารหรือปล่อยให้หนาวตายเสียหน่อย”

สิ่งที่ได้ยินทำให้แคทเธอรีนแปลกใจ หมายความว่าหญิงชราคนนั้นไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในแผนของพวกเขาอย่างนั้นหรือ?

ความคิดที่สองดูเหมือนจะมีความเป็นไปได้ “แต่ยายแก่คนนั้น—“

“เคธี่ เธอมาจริง ๆ ด้วย!” รีเบคก้าร้องออกมาด้วยความประหลาดใจดังไปทั่วห้องจัดเลี้ยง

ก่อนที่แคทเธอรีนจะทันได้ตอบโต้ รีเบคก้าคล้องแขนของแคทเธอรีนเอาไว้ด้วยแขนซ้ายและคล้องแขนขวาของเธอกับแขนของแม่