บทที่ 88

นอกจากนั้น อีธานยังจินตนาการภาพแคทเธอรีนอยู่กับชายอื่นไม่ออก

“คุณน้าครับ ผมคิดว่าคุณต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ ๆ คนบางคนมองดูแค่ผิวเผินจริง ๆ อาจจะไม่ได้ไร้เดียงสา—“

“ฉันอาบน้ำร้อนมาก่อนแก แล้วฉันก็อายุมากกว่าแกหลายปี ดังนั้นหยุดบอกว่าฉันต้องทำอะไรสักที” เวสลีย์พูดขัดจังหวะผู้ชายคนนั้นขึ้นเรียบ ๆ

“ยิ่งไปกว่านั้น แกเป็นผู้ชายประสาอะไรถึงใส่ร้ายแฟนเก่าที่โตมากับแก”

ใบหน้าของอีธานแดงก่ำขึ้นด้วยความอับอาย “ที่ผมพูดเพื่อตัวของคุณน้าเองทั้งนั้น คุณปู่และคุณย่าจะไม่มีทางต้อนรับเธอเข้าตระกูล”

“เพื่อตัวของฉันเองอย่างนั้นเหรอ? ฉันมั่นใจว่าแกรู้คำตอบดีกว่าใคร ๆ”

ติ๊ง ในตอนนั้นเองลิฟต์ก็มาถึง

เวสลีย์พาแคทเธอรีนเข้าไปในลิฟต์ ประตูลิฟต์ที่เลื่อนปิดเข้าหากันบดปังใบหน้าที่โกรธเคืองของอีธาน

ขณะที่อยู่ภายในลิฟต์ เธอรู้สึกอัดอั้นกับอารมณ์บางอย่างที่ถาโถมเข้าใส่ตัวเธอ

เขามองไปที่เธอ เมื่อคิดว่าเธอคงตกใจ เขาจึงลูบศีรษะของเธอเบา ๆ พร้อมกับรอยยิ้ม

“เมื่อสักครู่นี้คุณใจกล้าจริง ๆ หรือเปล่าที่กระโดดขึ้นไปบนโต๊ะต่อหน้าทุกคนแบบนั้น?”

ด้วยความสัตย์จริง เขาเองก็ตกใจที่ทำเธอแบบนั้น

นี่คงจะเป็นงานเลี้ยงที่น่าจดจำที่สุดเท่าที่เขาเคยเข้าร่วมมา อย่างไรก็ตาม เธอดูน่าประทับใจเมื่อเธอยืนหยัดเพื่อตัวเองอยู่บนโต๊ะ

หญิงสาวเบี่ยงหลบสัมผัสของเขาโดยไม่รู้ตัว ความคิดของเธอเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย ที่เธอแทบจะไม่สามารถแยกแยะมันออกจากกันได้

“ประธานโลว์ยอนส์คะ...คุณเป็นน้าของอีธานเหรอคะ?”

“ครับ” เวสลีย์ยอมรับ “ผมเองก็เพิ่งทราบว่าคุณเป็นคุณหนูโจนส์คนรองเมื่อไม่นานมานี้ ผมรู้เรื่องความสัมพันธ์ของคุณกับอีธาน เขาเคยเล่าเรื่องของคุณให้ผมฟังตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา”

“พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ ผมรู้ว่าอีธานเป็นคนที่นอกใจคุณ ผมขอโทษกับเรื่องนั้นจริง ๆ แน่นอนว่าหลังจากที่ได้ร่วมงานกับคุณในโครงการวิลล่า ผมเพิ่งเข้าใจว่าคุณเป็นผู้หญิงที่มีความสามารถที่ควรค่าแก่การชื่นชม”

“แล้วทำไมคุณโกหกว่าเป็นญาติห่าง ๆ ของเขาคะ?”

“ผมรู้ว่าคุณเกลียดเขา ดังนั้นผมจึงไม่อยากให้คุณมีอคติกับผม” เขาอธิบายตามความจริง “ความชื่นชมของผมมาจากใจจริง!”

แคทเธอรีนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ “ขอโทษที่ถามแบบนี้นะคะ แต่อีธานมีน้าคนอื่นนอกจากคุณหรือเปล่าคะ?”