บทที่ 889

เลียมกําหมัดแน่นพูดอย่างไม่พอใจว่า “ตอนนี้ฉันไปไม่ได้แล้วซูซี่ยังเด็กมาก นายให้คนอื่นไปทำเรื่องนี้ก็ได้นี่...”

“ซูซี่มีคนดูแลอยู่แล้วตั้งหลายคน อีกอย่างนายสนิทกับแคทเธอรีนยัยผู้หญิงชั่วร้ายคนนั้นมากเกินไปแล้ว ฉันรู้สึกไม่มั่นใจที่จะให้นายเลี้ยงดูซูซี่ ในวันหน้าฉันไม่อยากให้ซูซี่ตกเป็นตัวประกันอีกแล้ว เธอยังเด็กไม่ค่อยรู้อะไรนัก นายเป็นพ่อของเธอแต่ยังไปร่วมมือกับคนอื่นให้ใช้ซูซี่มาขู่ฉันอีกเคยคิดบ้างไหมว่าถ้าแคทเธอรีนเกิดเอาจริงขึ้นมา ซูซี่อาจถึงตายได้ทุกเมื่อ?”

ฌอนจ้องไปที่เลียม “ฉันเป็นหัวหน้าของตระกูลฮิลล์ และซูซี่ก็เป็นคนในครอบครัวตระกูลฮิลล์ ฉันมีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับทุกคน”

“นายนี่ช่างเป็นจอมบงการตัวพ่อจริง ๆ” เลียมโกรธมาก “ทําไมถึงได้คิดร้ายกับแคธี่ซะขนาดนั้น? ที่นายไปหลงรักเธอเข้านี่ถือเป็นความซวยของเธอจริง ๆ เลยเว้ย”

"รักเหรอ?" ฌอนหัวเราะเยาะ “คนอย่างเธอไม่สมควรได้รับความรักของฉันหรอก ตอนนั้นฉันตาบอดจากนี้ไป ฉันไม่อยากเห็นซูซี่เข้าใกล้เธออีก”

“ฉันกําลังมาบอกนายอยู่นี่ว่าฉันจะไม่ไปประเทศ Y” เลียมส่ายหัว เขาไม่สามารถทิ้งซูซี่ไว้ตามลําพังในคฤหาสน์ได้ เขาสัญญากับแคทเธอรีนไว้แล้วว่าเขาจะปกป้องซูซี่และให้พวกเขาได้พบกันได้บ่อย ๆ

“ถ้านายไม่อยากไปก็อย่าได้เป็นผู้จัดการทั่วไปอีกเลย ไปทํางานในตำแหน่งที่ต่ำกว่าโน่นเลย” ฌอนพูด

อย่างเย็นชา

“เออ นายนี่แม่งโหดเหี้ยมจริง ๆ ว่ะ”

เลียมรู้สึกเกลียดชังและอับอายโหมกระหน่ำอยู่ในใจ เขาหันหลังเดินก้าวยาว ๆ จากไป

เมื่อไปถึงประตู เขาก็หยุดกึกและหันกลับมา “ฌอน ฉันคิดว่าแคทเธอรีนเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่งและฉันสามารถเชื่อใจเธอโดยไม่มีเงื่อนไข แต่นายล่ะ? เธอนอนเคียงข้างนายทุกคืนแต่ความไว้วางใจที่นายมีต่อเธอเทียบไม่ได้กับของฉันที่มอบให้เธอเลยด้วยซ้ำ

“ไม่เพียงแค่นั้นแม้แต่ตํารวจก็ยังสอบสวนคดีของโลแกนตามขั้นตอนมาตรฐาน นายเป็นคนเดียวที่ไม่เต็มใจให้โอกาสเธอได้พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเธอแม้แต่ครั้งเดียว นายมันโหดร้ายเกินไป วันหนึ่งจะต้องเสียใจในเรื่องนี้”

หลังเขาพูดจบ เขาก็กระแทกประตูเสียงดังจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

ในห้องทํางาน ฌอนทุบโต๊ะด้วยกําปั้น ดวงตาของเขาดูงงงัน

เขาโหดร้ายหรือไง? ก็เธอเป็นคนบีบบังคับเขาเองไม่ใช่เหรอ?